(ორი ადგილი, ერთი ნება)

დრო: აწმყო.
ფაელმორა აქ არ არის.
და მაინც —
მისი ჩრდილი ნერაჰზე სუნთქავს.
ჩრდილი არ მოძრაობს.
ის იკავებს ადგილს.
როგორც აზრი,
რომელიც უკვე ითქვა
და ვეღარ დააბრუნებ.
— ნუ ეძებთ ჩემს სხეულს, — ამბობს ხმა.
ის არ მოდის ჩრდილიდან.
ჩრდილი მხოლოდ პირია.
— მე ვზივარ იქ, სადაც წყალი აღარ თხევადდება.
ყინულის სასახლე შორსაა.
იმ ფენაში,
სადაც სიცივე აღარ კლავს,
არამედ აჩერებს.
იქ ფაელმორა ზის ტახტზე.
დრაკონის კანის აბჯარი
ჩუმად შთანთქავს შუქს.
მოსასხამი კვამლივით ეშვება საფეხურებზე.
მისი თვალები დახუჭულია.
არა დასვენებისთვის.
კონტროლისთვის.
— თქვენ დამინახეთ, — აგრძელებს ჩრდილი ნერაჰზე.
— და ვინც დამინახა,
უკვე ვერ იცხოვრებს ისე,
თითქოს მე არ ვარსებობ.
ნაერისი სუნთქვას აკავებს.
საიუ იკუმშება,
თითქოს საკუთარი მეხსიერება დაიმალა.
— მე არ მოვითხოვ ერთგულებას, — ამბობს ხმა.
— მე ვითხოვ აღიარებას.
— ნეპტუნი ვერ იქნება ერთი,
სანამ მე არ ვიქნები მისი სახელი.
ჩრდილი წინ იხრება.
არ ემუქრება.
არწმუნებს.
— მუხლი მოიდრიკეთ, — ამბობს ის მშვიდად.
— არა ჩემთვის.
— სიმართლისთვის,
რომელსაც ვერ გაურბიხართ.
— ან…
სიჩუმე ჩერდება.
— …ომი გარდაუვალია.
და მაშინ
ნაელირა იცინის.
არა ხმამაღლა.
არა უხეშად.
ის იცინის ისე,
როგორც ლიდერი იცინის,
როცა საბოლოოდ მიხვდა,
რომ მუქარა ცარიელია.
— შენ შეცდი, შუათანავ, — ამბობს ის სიცილით.
— შენ გგონია,
რომ სიმართლე ყოველთვის მეფობას ითხოვს.
ჩრდილი ერთ წამს ირხევა.
— შენ გგონია,
რომ ვინც ჩრდილს ხედავს,
აუცილებლად თავს დაგიხრის.
ნაელირა წინ დგამს ნაბიჯს.
აელ-მარა ჩნდება სრულად.
არა იარაღად —
როგორც წერტილი.
— მაგრამ ნეპტუნზე, — აგრძელებს ის,
— სიმართლე არ იმორჩილებს.
— ის მხოლოდ ამხელს.
და შენ…
მისი ხმა წყალში არ იძირება.
ის ჭრის.
— შენ არ ხარ მეფე.
— შენ ხარ საჭირო ბზარი.
და ბზარებს არ ეთაყვანებიან.
მათ გადალახავენ.
ჩრდილი კრთება.
მისი კიდეები იშლება.
— შენ გინდა,
რომ თავი დაგიხარონ,
რადგან თავად ვერ დგახარ
იმ სიმაღლეზე,
სადაც სიმართლე დგას მუხლების გარეშე.
აელ-მარა ერთ მოძრაობად ქრება.
არ დარტყმით.
მოვლენის გაწყვეტით.
ჩრდილი იშლება.
არა აფეთქებით.
არა ტკივილით.
როგორც ტყუილი,
რომელსაც აღარ უსმენენ.
ნერაჰი სუნთქავს.
და იმავე წამს,
ყინულის სასახლეში —
ფაელმორა თვალებს ახელს.
მისი შავი მზერა
ყინულს ბზარად აქცევს.
ტახტის სახელური
მის ხელში ჭრიალებს.
მუშტი იკუმშება.
არა მარცხისგან.
არა სიძულვილისგან.
აღიარებისგან.
— მაშ ასე, — ამბობს ის ჩუმად.
— თქვენ აირჩიეთ გზა
მეფის გარეშე.
მის ირგვლივ ჩრდილი იკრიბება.
ომი ჯერ არ დაწყებულა.
მაგრამ გადაწყვეტილება —
უკვე მიღებულია.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.