(რედაქტორი და მეფე)

დრო: აწმყო.
ქეთრაელი აქ არ იდგა.
და მაინც —
სივრცე მის გარშემო უკვე შესწორებული იყო.
ნერაჰის შიდა დინებამ უცებ დაკარგა გრამატიკა.
მიზეზი აღარ მოჰყვებოდა შედეგს.
მოძრაობა წინ მიდიოდა,
მაგრამ აზრი უკან ბრუნდებოდა.
და მაშინ
ფაელმორას ჩრდილი გამოეცხადა.
არა როგორც სიბნელე.
არამედ როგორც აბზაცი,
რომელიც მოულოდნელად შუა ტექსტში ჩასვეს.
ქეთრაელის სხეულზე მოძრავი სიმბოლოები შეჩერდა.
ერთი წამით.
ეს უკვე ნიშნავდა,
რომ რაღაც შეცდომა იპოვეს.
ერატუმი მის ირგვლივ ბრუნავდა მშვიდად,
როგორც სიტყვა,
რომელიც ჯერ არ გადაუწყვეტიათ —
დარჩეს თუ წაიშალოს.
— შენ დაგაგვიანდა, — თქვა ქეთრაელმა.
მისი ხმა არ იყო ბგერა.
ეს იყო კორექტურა.
— არა, — უპასუხა ჩრდილმა.
— მე მოვედი მაშინ,
როცა ტექსტი მზად გახდა დასასრულისთვის.
ქეთრაელის თეთრი თვალები ჩრდილს დააშტერდა.
ამ მზერაში არ იყო ზიზღი.
არც შიში.
იყო შეფასება.
— შენ გინდა მეფობა, — თქვა მან.
— ეს უკვე მოძველებული სიტყვაა.
სამყარო აღარ საჭიროებს მეფეებს.
მას სჭირდება რედაქტირება.
ჩრდილი არ შეეწინააღმდეგა.
ის მიუახლოვდა.
— და რედაქტორს, — თქვა ფაელმორამ,
— ყოველთვის სჭირდება ავტორი,
რომელიც გაბედავს წერტილის დასმას.
სიჩუმე გასქელდა.
ერატუმმა პირველად შეიცვალა ორბიტა.
— ნერაჰი, — განაგრძო ჩრდილმა,
— არის აბზაცი,
რომელიც ზედმეტად გაიწელა.
მარგილები — სიტყვები,
რომლებმაც საკუთარი მნიშვნელობა დაიჯერეს.
ქეთრაელმა თავი ოდნავ დახარა.
არა მორჩილებით.
ინტერესით.
— შენ ითხოვ მათ სრულ წაშლას, — თქვა მან.
— არა რედაქტირებას.
არა შესწორებას.
სრული გაუქმება.
— დიახ, — უპასუხა ჩრდილმა.
— ისინი აღარ უნდა იყვნენ საჭირო.
არც მომავალში.
არც წარსულში.
ერატუმი გაჩერდა.
ფორმა მიიღო.
ქეთრაელი ნელა დაიხარა.
ქედს იხრიდა არა სხეულით —
ლოგიკით.
— ვაღიარებ შენს მეფობას, — თქვა მან.
— ნეპტუნის ერთიან სახელად.
— იმ პირობით,
რომ ნერაჰი და მარგილები
სამუდამოდ გახდებიან
არასავალდებულო.
ჩრდილი გაფართოვდა.
ის უკვე აღარ იყო მხოლოდ ფაელმორა.
ის იყო საბოლოო ვერსია.
— ვეთანხმები, — თქვა მეფემ.
— მათი არსებობის სტატუსი გაუქმდება.
ქეთრაელმა თავი ასწია.
სიმბოლოებმა სხეულზე მოძრაობა განაახლეს —
ახლა უფრო სწრაფად.
— მაგრამ ტექსტი აქ არ მთავრდება, — თქვა მან.
— ნეპტუნი სავსეა დაუმთავრებელი წინადადებებით.
არსებობენ ისეთები,
ვინც ჯერ არ იცის,
რომ ზედმეტია.
ჩრდილი ჩუმად დაიხარა.
პირველად — თანხმობის ნიშნად.
— იპოვე ისინი, — თქვა ფაელმორამ.
— ვინც დასასრულს არ გაურბის.
— ვინც მეფეს აღიარებს,
არა შიშით,
არამედ სიცხადით.
ერატუმი კვლავ დაიშალა ორბიტად.
ნერაჰის დინებამ ერთი წამით უკან დაიხია.
ომი ჯერ არ დაწყებულა.
მაგრამ ახლა
მას ჰყავს მეფე
და რედაქტორი.
და ტექსტი
უკვე ვეღარ გადარჩება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.