ოხ ეს ორპირობა ქარსაც კი ცოდნია,
ჩემთვის სხვაგვარია ახლა ეს ზაფხული,
გზებზე მივაბიჯებ და აზრებს ცოდვიანს
დავსდევ ნაპერწკალად ისევ დაზაფრული.

გარეთ გარიჟრაჟი და ფიქრის ღაღადი,
გულმკერდს მიბჯენილი თურმე ეს თოფია,
როცა მომენატრა ჭალებში ნავარდი,
ღელეს აყვირებულს დავსდევდი ცოფიანს.

გულის კარნახია ყოველი სამარხი,
ახლა სილაშიაც აღარ რომ ვთამშობ,
ყანები დამრჩენია უთუოდ საფარცხი,
ბუნება ჭაობია და ზღვებად განგაშობს.

ოდას გალესილსაც, ფარ-ხმალით ვეწვიე,
ოდა მთვარიანი, ოდა სიჭაბუკის,
მერე  ყველა სტუმარს მე გადავეხვიე,
რამდენს დავთვრებოდი ალბათ ღემრთმა უწყის.

ოხ ეს ორპირობა ქარსაც რომ სცოდნია,
განგაშს აყოლილი დამიცხრა მტევნები,
აქაც საიქიო,უკან არ მოდიან,
ძალზედ დამძიმდაო ეგ თქვენი ჭევრები,

გულში ეკალბარდი, მზით რომ გაიხარა,
ალბათ პაპისეულ ბაღნარებს ვუცქერდი,
მთვარემ გარიჟრაჟზე მზეც კი დაიბარა,
მე კი დამიბერდა საჩინო გულმკერდი...

თ.გუბელიძე