ჩემი პოეზია აგერ იდოს,
წასვლას ხე დაარქვი — გაიარე.
მინდა, ისე დავჭკნე, გაგერიდო,
გავყვე ყვავილების ნაიარევს.

ისე არ იქნება, მე რომ მინდა —
ქვებიც აყვავდნენ და გავივლებ შიშს;
ჭკნობა ყვავილდება ბნელობიდან,
ჭკნობა იფურჩქნება ყვავილებში.

სიჩუმეს ღამე ამოვთხრი და,
მთვარე იბადება ობის ტანზე;
ხორცი მზეს ამოსდის სამოთხიდან
და ფრთები მიაქვს ორბიტაზე.

ნუ ენდობი ცას, ურჩო სულო,
მე ვარ უსამოთხო მურა ყვავი.
ყვავილი სიკვდილს ხსნის უჩვეულოდ —
შენ რომ დაგმე და უარყავი.

ფუძემ მოიხარა წავით ოდა,
ქარმა დაუმარხა ლანდად ფიქრს — ცა.
პოეტი არსად არ წავიდოდა —
უბრალოდ ყვავილად გადაიქცა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.