ცხოვრება თავის ნაბიჯით მიდის,
სიცოცხლის წუთებს წამებად ითვლის.
(არ)დავიწყების მტვერი ედება
ყველა მოკვდავის დროსთან შეხებას.
მოგონებებად ქცეული ჩვენი
გვარ-სახელები საფლავის მშვენი,
რჩება ფიქრებად, რჩება ოცნებად,
მწვავე ტკივილად, სულში ლოცვებად.

იქნებ შენს გულში დავრჩე მთლიანად,
არა ნახევრად, არა იარად,
სითბოდ, სინათლედ, სიცოცხლის მფენად,
ყოველთვის შენად, ყოველთვის შენად.