ფერები აირია ხმაში და წყალმა აირეკლა ყველაფერი, რასაც ხმაური ქმნიდა. აზვირთდა ბლანტი ტალღები, ხან მარჯვნივ, ხან მარცხნივ. მზე გადაყლაპა ამ ბლანტმა სითხემ, დაღამება უნდოდა, მაგრამ ჯერ დრო არ იყო დაღამების. მზეგადაყლაპულმა დრომ იძულებით ამოანთხია მთვარე, ვარსკვლავები, მერე კი ქარმზომით ქარიშხალს უმატა ნელნელა.
    თავი ამატკია ამდენ ფერთა ხმაურმა. ტკივილისგან, ნისლიანმა ბუნდოვანებამ უფრო და უფრო იმატა: მომაწვა კისრის დაბლა, გამოიარა მთელი სხეული და თვალებში სიცხადემ ერთიანი სახე მიიღო. მაღვიძარამ დარეკა.
    თენდებოდა.