ჩემი ხასიათი არითმიულია,
მუზამ ,,დამიკრიფა” ფიქრი ვადამდელი,
ლაგამამოდებულ ამინდს მიუსია,
ურჩმა გაზაფხულმა ჩიტი-მაჭანკლები.

მკერდი შეალეწეს ზამთარს ბეღურებმა,
ნუშებს მოუღეღავთ თეთრი გულის პირი,
უკვე რახანია აღარ მებუტება,
მთვარე ბოდიალა, ბოდვის სურვილივით.

და ვაზის ცრემლებად დილა იწურება,
(ქარში მოცეკვავე წვიმად გისურვებდი),
დრო რომ ნატერფალებს ქვიშაში ურევდა,
სევდას მიეძინა ღამის თბილ უბეში.

როგორც მოტრფიალე ქალი-ბოშა ვნებად,
რხევა-ხეტიალით, აჭრილ ნამქერივით,
ახლაც ტკივილებით დაძრწის მონატრება,
ალბათ სიმთვრალემდე ალაგს არ შეიცვლის.

მიწას დაებზარა გული სიმარტოვით,
ბედი, აჩეხილი კარტივით ჩუმია,
ბოდვა დავიჩემე, იყო, გიამბობდი...
ჩემი ხასიათი არითმიულია.