სისულელეა ეს ყველაფერი,
ფიქრები შენზე და ჩემი სევდა.
რატომ? არ ვიცი, ვგრძნობ მენანები,
შენი სახის მზე მუდამ თან მდევდა.

სულის საუნჯე დაგახარჯე და
თითქოს ცხოვრებას ვიწყებ თავიდან,
სადა ხარ,ახლა,სადა ხარ ახლა,
შენი ცხოვრება რა გზით წავიდა?

ცრემლებით სავსე შენი თვალები,
ჩარჩა ჩემში და ერთს ვეღარ ვხვდები,
სულ არ გიხსენებ თითქოს და... მაინც,
გულში ცარიელ ადგილად რჩები.

ყოველი დღეა უსასრულობა
და ვგრძნობ გაძლება თანდათან მიმძიმს,
რაღაცა უნდა შევცვალო ჩემში,
ცხოვრება მაინც თავის გზით მიდის.

ფიფქები ისევ დნება ცრემლებად,
ისევ გაძარცვავს ვარდებს ზამთარი,
ისევ მოიტანს ქარი სიყვარულს,
სიყვარულს ისევ წაიღებს ქარი.

და გამხმარ ფოთლებს მიაყრის ქარი,
პირველი კაცის ჩამოხსნილ სურათს,
ნეტავი რწმენა ვის ქონდა მყარი,
ვინმე თუ მაინც ცხოვრობდა ბრძნულად?

ისევ თავის გზით მიდის ცხოვრება,
ჩემი გზა მაინც ღირსად მიცნია
გაგრძელებისა,რადგან შევმცდარვარ,
მაგრამ შეცდომა არ დამვიწყნია.

და ჩარჩა ჩემში შენი თვალები,
გამოუცნობი ცრემლებით სავსე...
თუ ვფლობთ-არ ვიცით,
        დავკარგავთ-ვდარდობთ,
ცხოვრება ოდით ყოფილა ასე...

სისულელეა ეს ყველაფერი,
ფიქრები შენზე და ჩემი სევდა.
ამ ქვეყნად მარტო ვიბადებით და
იმ ქვეყნად წავალთ ჩვენი გზით... კენტად.