შევჩერდი და შუა აღმართს შევეფესვე,
          შემეფეთა უძლურების შავი ტყე,
მარტოობას შევენივთე იმავ დღესვე,
რომელ დღესაც ნდობის კვდომა დავიტყვე.
შევჩერდი და შევაჩერე მზეზე მზერა,
ბოლო ნუგეშს ალბათ მისგან მოველი,
ეს ნუგეშიც ამაოა,რადგან მჯერა
ამაოა ცისქვეშეთში ყოველი.
შევჩერდი და შევკრთი ბედის ფარულ შიშით
ვისთვის დუმს და ჩიტის ხმაზე ვის უსტვენს,
დავისაჯე, რა წუთშიაც ქალად ვიშვი,
რა წუთშიაც შემეუღლა სისუსტე.
შევჩერდი და შევაფინე თვალი აღმართს,
ო,სავალი დამრჩენია რამდენი.
მოგონება გულს ფერფლისფერ ფიქრით
                                    ნაღმავს,
ჩნდება სევდა-სასწაულის ჩამდენი.
შევჩერდი და შუა აღმართს შევეფესვე,
ეს გოლგოთა ჩემზე ალბათ ახია;
  ჰე,შეჩერდი ადამის ძევ!-აქ ხომ ჩემი
ხავსისფერი ნდობის გვამი მარხია!..