მოვიდოდი, ასე შორს რომ არ იყო ჩემი შეგრძნებისგან.
მოვიდოდი, ასე ძლიერ რომ არ წვიმდეს ფანჯრებს გარეთ.
მოვიდოდი, რომ შემეძლოს სარკმლიდან მოშორება.
მოვიდოდი შენს ხელებზე, ჩვენ განშორებად.
შენს სარეცელზე იავნანად  და შენში მოვიდოდი ჩანასახად.
შენში გავიზრდებოდი,  ჩამოვყალიბდებოდი.
შენში ვიმოძრავებდი, იავნანინანად.
ერთმანეთის მონაცვლეობით დავისვენებდით ბამბუკის სავარძელზე.
ერთად დავანთებდით საღამოს ბუხარს და ერთად ვაჭმევდით ფეტვს,  იადონებს.
მოვიდოდი რომ არა:
ამდენი წელიწადები,  კუზიანი დღეების წყობა.
დროდადრო მუხლებსაც ვიტკენდი, რომ - შენ მოსულიყავი.
ალუბლით დავისვრიდი მაისურს, რომ - გეჩხუბა.
ჩემს შეყვარებულს ვაჩუქებდი შენს ფერუმარილს, რომ - გაბრაზებულიყავი.
შენს საღეჭრეზინსაც მოვიპარავდი,  ასეთი განსაკუთრებული არომატით.
სახლიდან გავიპარებოდი  რომ არა წვიმა...
სკოლაში ფანჯარას ჩავამტვრევდი რომ ეთქვათ ხვალ; დედის გარეშე არ მოხვიდეო.
მომდევნო დღეს, მომდევნო ხვალ, მომდევნო რეალობაში,
მომდევნო ახსნამდე ცუდი საქციელის: ვიტყოდი, მე აღარ მახსოვს შენი სახე.
მე, ვეღარ ვიხსენებ შენ ხმას.
მე არ მაქვს შენი ფოტოები.
მე ვერ ვიძახი ეზოდან ხმამარლა სხვა ბავშვებივით დედას.
მოვიდოდი, რომ არა დრო.
რომ არა, შენ ასე არსად.
ავბურდავდი ქუჩაში ფოთლებს, ასფალზე ქარს.
ყველაფერს ვიზამდი, რომ არა წვიმა...