სან
მე გიჟი ვარ
და ტკივილები სულზე ახლა ისე მაყრია,
როგორც გაზაფხულს დაბნეული გულზე კვირტები.
თეთრი ხალათით ვფარავ ყველა
გრძნობის სიშიშვლეს
როცა ვმშვიდდები.

აქ კედლებს ისე ძლიერ უჭირს უჰაერობა,
რომ ყოველ მორიგ კრიზისისას,
სანამ ექთანი ჩაუტარებს ხელოვნურ სუნთქვას,
მავიწროვდება ამ სხეულზე და
ხარხარამდე,
მგონია რომ წუთიწუთზე სიკვდილი მოვა.

წამლების სუნით გაბრუებულ
ვიწრო ოთახში,
სადაც შენ მსტუმრობ რეალობის დაბნელებისას,
ალიონამდე ვსაობრობთ და
ისე გიღიმი
ღიმილი გახდა დიაგნოზი ვიცი სიგიჟის.

გაგეცინება
ჩემი თურმე არავის ესმის,
ექიმბაშობენ გამოგონილ, ბრმა რეცეპტებით,
ყველას თავისი მიზეზი აქვს,
ფეხზე მკიდია
ყველა სიმართლე, ყველა დასკვნა გამოტანილი.

მითანაგრძნობენ,
მაგრამ მაინც ბედნიერი ვარ,
მათ შენ არ ყავხარ, ვერ გხედავენ, მათთვის შორი ხარ,
სან
და
სიგიჟედ შენს თავს მითვლიან.
გაღიმებიდან რომ მივდივარ სიხარხარემდე,
როცა დამტოვებ რეალობის გათენებისას,
ტკივილები კი კვირტებივით სულზე მაყრია...
თეთრი ხალათი ვეღარ ფარავს
განცდების დელგმას_

სან
მე გიჟი ვარ
შენ კი ჩემი სიგიჟე გქვია