მუდამ გიყურებ მცინარს,
თვალებს, თაფლივით სავსეს.
თოთო ბავშვივით გძინავს,
მთვარემ გაკოცა თავზე.

მერე მოგიწვა გვერდით,
შემოგიგორდა ჩუმად
თუ გაიღვიძო ერთი,
მთვარეს ალერსი უნდა...

ვერც ის გაიგე, ღამით
მთვარემ იმრუშა ქართან,
არც გამოფხიზლდი წამით,
რომ გეგრძნო ვნება ქალთა!

ტკბილად გეძინა მაშინ,
მერე იცვალე გვერდი.
მზემ თვალი მოგკრა ცაში
და აუთრთოლდა მკერდი...

შენი მშვენების ტყვეა
ციურ სხეულთა გულიც,
რომ გეტრფის, ის თვით მზეა,
მაგრამ ტრფობაა რთული!