ემმა,
სიზმარში ქალი ვნახე, თვალცრემლიანი...
მიყურებდა და დანაღმული მზერით მსერავდა,
მჭამდა სურვილით მიმიხმობდა სახემცინარი,
შორიდან ვგრძნობდი, როგორ სურდა ჩემში შემოსვლა.

ჩემო,
ის ქალი სიკვდილს ჰგავდა, კანვნებიანი,
მეძახდა ისე, ხმაში თრობის როკვა ისმოდა,
ნესტოებს მწვავდა აორთქლილი მზის არომატით,
მიღიმოდა და მიზიდავდა ფიქრით შორიდან...

გამოღვიძებულს მომინდა, რომ ისევ მენახე
და შენი ცივი თითებიდან სითბო შემეგრძნო,
ხელს მოგკიდებდი, წაგიყვანდი შორს, მზიან მხარეს,
რომ ტანზე გვცმოდა არაფერი და ასე გვევლო.

მაგრამ...
ჰო ემმა,
შენც იცი, რომ ზოგჯერ მძულს თავი,
მინდა გავექცე, მივატოვო ეს რეალობა,
რომ სულ დამღალა ჩემმა როლმა ასე თამაშით,
მსურს განვიძარცვო და მოვასწრო თვალის ახელა...

რომ აღარ მქონდეს დედამიწის ჩვეული მტვერი,
დავტოვო ყველა, დავიკიდო ფეხებზე აწმყოც,
თან გავყვე ყველგან,  უსასრულოდ მსურდეს ის ქალი,
და თანახმა  ვარ გადაღლილი ეს სულიც ვანდო...

ემმა,
მე მინდა მიგატოვო და ცაში გყავდე,
ეგოისტი ვარ, მაგრამ წავალ მასთან უსიტყვოდ.
რადგან სიკვდილთან გიღალატებ, მერე შენც მამხელ...
რომ უშენობა არ მეტკინოს ლოცვით უნიჭოს...


უნდა დავტოვო დედამიწის ჩვეული მტვერი
და იქ სივრცეში გადავსახლდე... ნება მომეცი...