ჩვენ ყველას გვტკივა "რაღაც" შიგნიდან, მაგრამ ამ ტკივილს ვერ მივყავართ სინანულამდე, რადგან სინანულს მონანიე სული სჭირდება; რადგან სინანულს არ სჭირდება დაფნის გვირგვინი...
სინანულამდე ავტობანით მართლა ვერ მივალთ და ვერც ტრაქტორით მივადგებით "გოდების კედელს"... სინანულისთვის მარტო პეშვი ღვინო არ კმარა, არც მარტო დარდი ხელოვნური "სუბსიდიების"...
ჩვენში დღეს ხარობს თავმდაბლობის ანტიპოდია... ხარობს და ბარტყობს მტრის "ხატების" შექმნის სურვილი... დღეს სახელმწიფო პოლიტიკის რანგში ავიდა სხვების დაცინვა და ჩაწიხვლა დავრდომილების.
დღეს სახემწიფო პოლიტიკის ქვაკუთხედია აჩემებული პირველობის დიდი მანია და როგორც "სახადს", ისე ვიხდით დღეს მთელი ერი ახალაიას, მერაბიშვილს და ბოკერიას...
ჩვენ ყველას გვტკივა, ძალიან გვტკივა, "რაღაც" შიგნიდან და, თუ ამ ტკივილს არ დავარქვით ახლაც სახელი, მაშინ სამშობლო უფერული მცნება ყოფილა, მაშინ მამულო არ ყოფილა შენი საშველი!
Dდა ამ ტკივილსაც, "იმათ" ღიმილს რომ იმსახურებს; და ამ ტკივილსაც "მათი" წამლით თუ დავიამებთ; და ამ ტკივილსაც "მათი" ვარდი თუ ვანაცვალეთ... მაშინ ტკივილიც არ ღირს ტკივილად Dდა ნუღარ ვიტყვით, რომ "რაღაცა" გვტკივა შიგნიდან.
რადგან ამ ტკივილს ჩვენ მივყავართ გოლგოთის გზაზე, რადგან ტკივილი "საკვებია" სულის სიმტკიცის, რადგან ტკივილით მოვედით და ტკივილით მივალთ ქვეყან-ზეყანის გასაყრიდან უფალის კარზე...
სულო ცოდვილო, რა გაშინებს, შენ მარტო არ ხარ...რადგან თუ გტკივა სინანულამდეც სულ მალე მივალთ...
სინანული და აღსარება გვერდი-გვერდ დგანან და მოძღვრის კალთას დაგაფარებს აღსავლის კართან...
ჩვენ ყველას გვტკივა "რაღაც" შიგნიდან, მაგრამ ამ ტკივილს ვერ მივყავართ სინანულამდე; რადგან სინანულს მონანიე სული სჭირდება, რადგან სინანულს არ სჭირდება დაფნის გვირგვინი...
რადგან სინანულს ტკივილები ბადებენ ისევ, რადგან ტკივილებს სინანული ასე სჭირდებათ!..
და თუ ამ ქვეყნის "ქვაკუთხედად" დევს ყოყოჩობა, და თუ დროშებიც ფრიალებენ პირველობისთვის, თუკი "სათავე" ამოგვივსეს ნაგვით და მძორით... და ჩვენ კვლავ გვტკივა ეს ყველაფერი, ძალიან გვტკივა. უნდა გვტკიოდეს, რადგან თუ გვტკივა სინანულამდე სულ მალე მივალთ!..
მადლობა უფალს, რომ აღსარების საიდუმლოს ინახავს მხოლოდ მოძღვარის კალთა და იმ კალთის ქვეშ დაღვრილი ცრემლი, დაჭაობება რომ არ ელის, არ უწერია...