გავყურებ ქალაქს
და ქაოსით გადაღლილ ქუჩებს,
ფერი აქვთ მარტის,
ჩამითვალეთ გინდა ზღაპრულად.
იქვე კუთხეში,
ჯიბგირები იყოფენ ალაფს
და ტროტუარზე
მათხოვარი მიქანდაკულა.
გავყურებ ქალაქს
და უაზრო ტრფიალით მთვარის,
მე ვუცდი ღამეს,
ფანჯარასთან მდგარი ძაღლივით,
ერთი დაბერვა გადაფლითავს,
ამ ღრუბლებს ქარის
და ვუცდი ღამეს,
არანაირ ალტერნატივით.
გავყურებ ქალაქს,
კვლავ უაზრო აზრებს ვიაზრებ
და ფანჯარასთან მდგარ ძაღლივით,
კვლავ ლუკმას ველი,
კითხვები მწიხლავს,
ძაღლზეც,
ღმერთზეც,
ადამიანზეც,
და მინდა გავხდე,
საკუთარი კითხვების მკვლელი.

გავყურებ ქალაქს
და ქაოსით გადაღლილ ქუჩებს,
ფერი აქვთ მარტის,
დამიბრალეთ გინდა დალტონიზმს...