შუა ძილში ქარი ქროდა,
ვგზავნიდი შენთან წერილს,
სულ არ გიხდება მოდა,
შენ ტრადიცია გშვენის.

მე ხომ სარდაფში მომკლეს,
წვიმს მიწა ზეცას წველის,
სულ არ გიხდება მოკლე,
კოჭამდე უფრო გშვენის.

გახსოვს?მოთეთრო ცვარი,
როგორ გვიყვარდა ჩვენ ის
სულ არ გიხდება ქმარი,
ქალიშვილობა გშვენის.

ვგრძნობ გაიზარდე თითქოს,
წარსულს ვერაფრით ვშველი,
სულ არ გიხდება სითბო,
სიცივე უფრო გშვენის.

დაიწყო სულ სხვა ერა
მისამართს ვეძებ შენი,
სულ არ გიხდება წერა,
მუზა ხარ უფრო გშვენის.

შენთვის დავღვარე რაც კი
სისხლი მიდუღდა ვენის,
რათ გინდა იყო კაცი?
ქალიხარ უფრო გშვენის...