.


    წკავის ქარი, ბრუნავს მიწა,
    ბჟუტავს შუქი სიახლისა.
    ოხრავს ღამე, ჟინჟლავს მთვარე,
    დრო არ არის ფინალისა.

    მაცივარი დრუცუნობს და
    მაწანწალობს დენი სახლში.
    დრო რომ არ უნდა დავკარგოთ,
    ეს ხომ ვიცით ყველამ? მაშინ

    იალაღზე ივარცხნება,
    ნაწილ-ნაწილ ყვავილები.
    მოხმაურობს ქუჩა-ქუჩა,
    დაზმორილი აივნები.

    ჭრაჭუნობს და დაშრიალობს,
    გუშინდელი ცელოფანი.
    ბროწეულის ყვავილი კი
    სიცხეს ოფლით შევაწანი.

    ახმაურდა, აწრუწუნდა
    სული ჭრელ-ჭრელ სათავსოში.
    გული დუდღუნ გაბრაცუნდა,
    საამებელ-სალაღოში.

    წკავის ქარი, ცმუკავს ზეცა,
    ვარსკვლავები დაიკენტა.
    ამოვბობღდი ხასიათზე
    მოცანცარე ყვავილებთან.

    ლამაზ-ლამაზ ავლიცლიცდი,
    ავაკარი სევდას გუდა.
    კის-კის, სიცილ ავღიღინდი.
    ბრაცუნ-ბრაცუნ ქარებს ვგუნდავ...





(წერის დროს ამ ხასიათზე ვიყავი... :) )

                                                                                                                                                                    __თამუნია__