ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის _ საძმო მცირე საფლავი.

მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდილექსებით.

სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.

ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.

ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი!..