ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ზეცის წვერზე წამოხეული ღრუბელი,
ლურჯი, უჭიპო, გაუმაძღარი მუცელი...
წითელ ხეზე დაყრდნობილი სიბნელე
და სადღაც გამქრალი უდაბნო,
წითლად დამსხვრეული ბოთლი...
ჭვარტლით სავსე ცელოფნები;

ისევ ის საშიში ნათელი,
დღე, რომელიც ჯერ არ გათენებულა,
კედლიდან ამოძერწილი ხელებით
დამხრჩვალი ობობები...
ქსელში გახვეული უსასრულობა,
სამყაროს საშოში ამოყვანილი ყველი
და მით გამოკვებილი განტევების ვაცი;
უმიზნოდ გასროლილი თაფლი
და მკვდარი ფუტკარი...
შემოსავალი გასავალი
და ნაშთი!!!

და მაინც - ვინ ვართ ჩვენ?

წვეთების და ენერგიის კანი,
დამწვარ სიტყვებში დამხრჩვალი აზრები
და ხმები,
რომლებიც მუდმივად გამხელენ!..
მათ ერევი, მაგრამ
საკუთარ თავს - ვერა.
არნახული სიტყვები,
ნეკ თითზე დახვეული კვამლი
მომავლის ძარღვებში გაჩხერილი სიგიჟე
და ჩაკეტილი ბოქლომი;
დიდი შემოქმედება
ვერ ერგება მცირე ღრიჭოს!

შენ მონა ხარ და მონად მოკვდები!-
ჩამჩხავიან შავი სულები.

მსხვრევა სიგიჟის მოვლენაა...

მრავალი გზა გამოდის ჩემგან,
მრავალი ხიდი მეხვეწება თვალებით,
მრავალი ბაგირია ჩემთვის ჩამოშვებული...
მათგან მხოლოდ ერთადერთია ჭეშმარიტი,
უღალატო და გამძლე!

ბოქლომი და ჯაჭვები
ავის მომასწავებლად ჩხავიან;

ირგვლივ უამრავი პილატეა.

შავ ღრუბელს მოსწონს დედამიწა,
მოდის ადამიანის თავიანი ღიმილი
გული სარკისა აქვს,
ბზარები ჭექა-ქუხილით აყრუებენ
დაობებული გობის ფსკერს.
მასზე არეკვლილი სულთა ვედრება
თავისთან უხმობს
ბოროტების სიხარულს,
ზეიმობს
დიდი სანახაობის მოლოდინში.

და მაინც, - მთავარი სათქმელი
როგორც ჩანს, ისევ წინ არის,
რადგან
ჩამოშვებულ ბაგირთაგან
მხოლოდ ერთია ჭეშმარიტი,
უღალატო და გამძლე!

კედლის ნაგლეჯზე ვხატავ სიუჟეტს,
ხმაურობს მძიმე დუმილი...
მარტია ისევ და აგვისტო დგება.

უჩინარია თითქოს,
თან ვხედავ.
რატომ? - არ ვიცი.
გზა მოდის...
ვდგავარ და ვითვლი,
გულის ხმა ყვავილებად ნაფანტ მავანთა ტყვიებზე,-
მათი ნაკოცნი დღესაც მეწვის!..
ობობები კი მოიწევენ,
მოჩოჩავენ,
მებრძვიან;
დიდია ქსელი!
უფრო დიდია ნებისყოფა,-
მოვა დრო,
დადგება წამი
და ისევ შევქმნი სიუჟეტს ცაში!

შიშს ცა იმარტოვებს სისხლიან თვალებში,
უმწიფარ ღამეს ჰფენს გოდებით
მართულ სიარულს,
აძინებს და სათუთად ინახავს...
დადის სიმკვეთრე
თითის გაშლად ცეკვავს დუმილი
და მუქარის ფერდობზე
დანაშაულის წალკოტს აწვალებს;
ზოგან ყვავილობს,
ზოგან ახლა მწიფს,
ზოგან კი - ნაყოფს მიირთმევენ...
ფეხსახსრიანთა სამყაროში
დაღდასმული სიბრტყე
დასცინის ტრაგიკულ კომედიას,
სადაც ვერცერთი ობობა ვერ ასრულებს
თავის თავს ბოლომდე!