(ეძღვნებათ ჩემს დაქალებს)

*ვერ ვეგუები ყელზე ვარდისფერშარფიანს,
                                                              ჭრელკაბიანს,
                                                                    სახეზე ღიმილიანს,
  მაგრამ  შიგნიდან ცრემლიანს. 
ისეთი მახსოვს,ეზოში რომ საათობით გვაყურყუტებდა იმ ერთის,თუ ორის,ანდა სამის დანახვის სურვილის მიზეზით.
ახლა მგონია,ვეღარავის ხედავს მეტყველი თვალებით.
  მუსიკას უსმენდა ყოველთვის, თან ღიღინებდა.
ისევ უსმენს და აღარ აჰყვება რიტმებს- ტუჩის კუთხეები მოეკუმება,შეეკუმშება,ბრაზიან ნაოჭებად  დაეკეცება.
თვალები უღრმავდება და პატარა გოგოა მრუმეგადაკრული,ფერდაკარგული.
კაბა უმუქდება და მტკივა.
უბრალოდ,თქვი,რომ მოგწყინდა სევდა!

*
მსუბუქი თმით. ბავშვის კბილებითა და ტუჩით.
სხვებთან წყნარი და სერიოზული.
ჩემთან ბრძენი და შტერი.
რომ არ ვიცოდე,უპრობლემო მეგონებოდა.
როცა ვარიგებ,გული სტკივა აუტანელი სიმართლის გამო და თვალები იქით მიაქვს,"ფიქრი როა იმ ფიქრის იქით,"-ცრემლი რომ აქვს ამიტომ.
ბავშვის უპეები უწითლდება და ეხრჩობა სევდით. კაშნეს აწვალებს...
გელაპარაკება საკუთარ ტკივილზე ფრაზებით:"საერთოდ...,ზოგადად...,სხვები..."-მოკლედ,მორცხვია და მხარზე შემხტარი ცოდვის ლუციფერიც ვერ აიძულებს,გაცხადებულად ისაუბროს თავისზე,საკუთარზე...
ჩადრჩაცმული არ დადის.მაინც თვალები უჩანს მხოლოდ.
ფეხს ადგამს მიწას, მაგრამ მაინც იქაა,სადღაც,უფრო ზევით.
იასამნისფერია. მერე რა,რომ სველია?!---სიყვარული მინდა აწვიმდეს!
წმინდაა-ეშმაკშემჯდარი!

*
მღერის სულ. გულწრფელია სულ.
ხან ჩუმად ვუყვარვარ,ხან ღიად.
მგონია,დამნაშავე ვარ:ჩვენ ჩვენს პრობლემებზე ვსაურობთ და არ გვიცდია,მისი მოთმინების ზედა ზღვარი დაგვედგინა.
რომ არ მყავდეს,წვიმასთან ერთად მოვკვდებოდი.
მამშვიდებს,რომ მასზე მაინც არ მაქვს სანერვიულო.
უჰორმონო!
ჩავეხუტებოდი!


*ემოციამ რომ არ დაახრჩოს,ვცდილობ, გავინაწილო მისი განცდები.
ალბათ,მხოლოდ ვცდილობ...
ვიცი,როგორ მოუხდებოდა სტაბილურობა.ის კი არ ვიცი,გაჩენილია თუ არა ამისთვის.
დედამ მითხრა,კარგი ბუნების იქნებაო. ასე ბევრი ამბობს. არ იციან კი,რა ცოტას ამბობენ.
გაუზვიადებლად,ბედნიერებაა,გყავდეს ადამიანი,ყველაფერს რომ ეტყვი თვალისდაუხამხამებლად.
სულ კითხულობს,როგორ გამოიყურება.-ქალია და არც შეიძლება იცოდეს,მისი სული რომ ფასობს ყველაზე მეტად.
ეძებს და არ იცის ვის, როგორს,ან რისთვის?!
რატომ უნდა იცოდეს?!
ესაა ცხოვრება. მისი და ჩვენი ცხოვრება.

პ.ს. ჩვენ ერთად გავუყვებით იმ ვიწრო ქუჩას,სადაც ისეთი სასურველია  წვიმა და ქალი, როგორც არსად,არასდროს დედამიწაზე.