(აცა-ბაცა  ლექსი…)

       
          ჰა-რა-ლეს  და  ყველას,
          ვისაც  ჩემთან  ქეიფი  ევასება…


დღესაც  დავთვრები
            უთავ-
ბო-
                            ლოდ…
        ძმე-
ბო,
                ლო-
          თე-
ბო!..
სიფხიზლე
              ძნელადასატანი 
                        სენი  გამიხდა…
მსურს  გაიყოლონ 
              ეს  სნეული  გული 
                        შფოთვებმა!..
რაღაც  ცხრაუცხოს  ველოდები
              სიზმრის  ახდენად…


ბინდბუნდებიდან
              თანშეზრდილნი
                          ხელებს  მიქნევენ…
აქ  კი ვიღაცა 
              გვირგვინს  მითხზავს
                          მინდვრის  ყვავილთა…
სულ  სადღაც  მივალ 
              რა  ხანია…
                          და  კვლავ  იქვე  ვარ…
ერთი  ვარსკვლავი 
              (უკუნ  ცაზე!..)
                          ჯერ  ვერ  ავინთე…


ალკოჰოლების
            ხარბად  ვიკლავ
                          შლეგურ  წყურვილებს…
შორს  კი
            კოლხური  მელოდება  კვლავ 
                          თ  უ  თ  ა  რ  ჩ  ე  ლ  ა  …
და  ვერცა  ვტვინავ  ჯერ -
          წასვლა  სჯობს  იქ
                          თუ  დარჩენა…
სულ  ერთი  ყლუპიც 
            როს  მეყოფა
                        წამლად  წყურგილე!..


შელოცვასავით  მომიხდება
          ახლა  ბოჰემა!..
ძმათაგან  ველი  გახსენებას
          მივიწყებული…
-  ძმებო!..
          უთქვენოდ 
                    უბადრუკი  სიმარტოვე  ვარ!..
თქვენთან  შეხვედრით
    ჩემთვის
              სულ  სხვა  დღე  დაიწყება!..


26.  07.  2009  წ.ქ.შ.

***********************************************************************************************************
დაუმთავრებელი  ლექსი-გოდება…

სნეულმა  ხსოვნამ
კაკალ  გულში  ისევ  დამკოდა…
არც  სკლეროზში  ჩანს  ხსნა  და  აღარც
ა  მ  ნ  ე  ზ  ი  ა  შ  ი !..
რაც  მე  დავკარგე…
დასაკარგი
კიდევ  რა  მქონდა?!.
რად  არის  ჩემზე  გაბუტული  და  ამრეზილი
ნეტავ,  სვეწერა…
ლამის  ჩამყვეს  კუდის  რიკამდე…
გათვალული  ვარ
სატანური  თვალით  -  ელამით…
ისე  ვარ  ზოგჯერ -
უკადრები ლამის  ვიკადრო…
ისე  ვარ  ზოგჯერ -
ჯოჯოხეთში  გაქცევას  ვლამობ!..
,,მიდიან  წლები…  ყველა  იმედს
ყავლი  გაუდის…”
ჩემივ  ლექსიდან  მოვიპარო  ლამის  სტრიქონი…
ჩემს  მიწადქცეულ  სიყვარულს  და
ყრმობას  ვიგონებ…
და  ამგვარ  წყლულის  არ  ჭაჭანებს
ქვეყნად  მალამო…
სპირტში  ვინახავ  გულს
დაგლეჯილს
ხუთი  ინფარქტით…
ვიღაცას  კიდევ 
ცხრა  ნომერი 
ლოთი  ვგონივარ…
მიმატანინა ეს  მჭლე  მძორი 
ოღონდ  იქამდის,
სადაც  ყოველი  ჭირთათმენა  მონაგონია…

26.  07.  2009  წ.ქ.შ…



საღამოსპირის  ექსპრომტი


ქაღალდი  მინდა  და  კალამი…
-  ასწორებს  ლექსებად  ღადავი!..
არც  მინდა  უქონელს  სხვა  რამე…
-  ჭკუიდან  ჩემ  თვითონ  გადავალ!..

როგორმე  გავქაჩავ  ამ  ივლისს
(ვისკუპე  რიტმებში  გალასი!..)…
აგვისტო  ჯანში  რომ  დამივლის,
ადესაც  მომისწრებს  ავანსად…

და  მერე…
ბახუსის  სტუმრობა
იქნება  ზეიმი  როგორი!..
თუ  ვინმეს  ჰგონია  ხუმრობა,
სისხლში  რო  გრ5ადუსი  მოგორავს!..

და  ძმები…
და  მერე  რა  ძმები!..
დიდებიც
და  შვილისტოლებიც!..
თუ  ჯავრი  რამ  შემოგვაწვება,
ჩემზე  კარგს  ვის  ნახავთ  ტოლუმბაშს?!.

ეს  თავიც,
ეს  გულიც  -
ფეშქეშად!..
თქვენ  ოღონდ  მოდით  და…
-  იალა!!!
მიგულეთ  ბოჰემის  ლაშქარში!..
ასს  დავცლი  ფრჩხილებზე  ფიალას!!!


26.  07.  2009  წ.ქ.შ.  17. 40…სთ…


მეგობრებს

ნაკლული  სონეტი

     
-  თქვენ  რა  გგონიათ,  ძამებო?!.
ჯანებზე  ახლა  მე  რო  ვარ,
ას  წელს  გავუძლებ  წამებას,
თუ  ბედიც  გადამერევა!..

სამ-ოთხ  სირჩას  რო  გადავკრავ,
ქეიფის  ხოშზეც  მერე  ვარ!..
გინდ  ქვად  მაქციოს,  ქანდაკად,
სიკვდილი  ვერ  მომერევა!..

რა  ვქნა,  რომ  მიყვარს  გადაკვრა
და  საყვარლისაც  ფერება!..


26.  07.  2009 წ. ქ. შ.
18.  00  სთ



დაუმთავრებელი  პორტრეტი…

                                      ე….ს

თმები  -  ნოტიო  ქარში  ნაწეწი…
ღიმილი  -  ბავშვის, 
სევდით  -  ზრდასრულით
(ვცდილობ  ხსოვნაში  შევაკოწიწო
პორტრეტი  -  უღვთოდ  ფერგადასული…)…

ასაკი  -  ნორჩი  -  მხოლოდ  თორმეტის…
მე  -  დიდი  ბიჭი  -  ერთით  უფროსი…
ბავშვურ  კრძალვასთან  მარტოს  რომ  ტოვებ
მარტის  მტირალა  ცის  საუფლოში…

თვალები  -  მაყვლის…  წამწამთ  ჩეროებს
რომ  ეხიზნება  მზისებრ  მალიმალ…
მერე  უძილო  ღამის  არჩივი
დილამდე  გნატრობ  პეშვი  წყალივით…

და  უფრო  მერე… 
იყო,  რაც  იყო!..
-  შორით  წვანი  და  შორით  დაგვანი…
მიცვალებულ  გულს  რა  ამიჩუყებს,
შენ  მისი  კარი  ისე  დაგმანე!..

მერე… 
მუსრს  ვავლებ  მინდვრის  ყვავილებს
და  მიმაქვს…  არსად…
მივალ  არსაით…
ო,  რა  საბრალო  სანახავი  ვარ,
მარტოსული  რომ  ოდენ  ვარსებობ!..

27.  07.  2009  წ.