საქორთუოს გომორძგუა,
ჩემო, ჯიმა, სისხლცრემლდარდო,
სიყვარული ცრემლი თუა,
ცრემლიც უნდა სულში ბარდნო.

გამოწვდილი გულით თასი,
ბეღლის ჩრდილი ალმაცერი,
დოქით ღვინო, ცოტა პრასი,
დილა ცისკრით ანაცერი.

ჩავიმუხლე, მზე წაიქცა,
მომიშვირა მტერმა ბრანწი,
მტკივა, ჯიმა, კოდორის ცა,
ამიკივლა მტერმა თვალწინ.

გზას მოველი ეკლესიურს,
ეშმას დარჩეს ყველა ვერცხლი,
დაცლილ ამ სულს დეპრესიულს,
შემოუნთე შენი ცეცხლი.

უდებოშოდ გული გასკდა,
ვზივარ შენ წილ არყით ვთრები,
აგამღვრია? იმ შლეგ ახვარს
მივუნგრიოთ, ძმაო, ყბები.

მიწაზე ხომ მოვილიეთ,
ცაში გვრჩება სამოსახლო,
არც დავბერდეთ, არც სიკვდილმა
ვერ იანგლოს ჩვენთან ახლო.

სხვა ჩვენ წილს ვინ იმარხულებს,
ქარონიც რომ ყვირის! _ დროზე!
ნაინფარქტალს დავდებთ გულებს
პოეზიის სამსჯავროზე.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
...ჩვენი თაობის ჭრილობა გვიხმობს,
ხედავ?! სველ ნისლებს სული ელევა,
წამო გოდერძის საფლავზე, იმო,
ძმის სათუთ გულზე მოსაფერებლად.

იყო ომი და ავგულთ ზვაობა,
გულჩამარხული სარდაფში ხმაო,
ეს დაკარგული ჩემი თაობა,
რომელ ნანგრევში ვეძებო, ძმაო!

ნიშნიანიძე...ინანიშვილი...
წლები ნასიზმრალ ხილვებ-ველებად,
ჩვენაც იქ წავალთ ტკივილაშლილი,
მამების სულის მოსაფერებლად.

რამდენიც გინდა, ათასი შესვი...
ცაში ხმალს ლესავს სიტყვის კაფია,
ჩვენს თბილ საფლავებს შერჩება ლექსი,
ატირებული ეპიტაფია..

P.S. მაგრამ მზე ისევ ბარბაცებს სხვენზე,
მთვრალმა დღემ ნდომით გამოიხედა,
დავლევთ!.. ბევრ დიაცს ავამღვრევთ  ჩვენზე...
სიკვდილამდე შორს ჩემო, იმედა!..
                                    26 ივლისი.2009წელი