მე შენი თვალები სამუდამოდ დავიმახსოვრე.
ისეთი, როგორიც მზის საოცარი ამონათება...
და თითო წამი საუკუნედ მიღირდა მაშინ,
თუმც, საუკუნედ გადამექცა ახლა, წამება.
შენ მოგონების წამს მიხანგრძლივებ, დრო კი, არ ჩქარობს,
გულს მწუხარების წვავს ნაპერწკალი, ვერ დაგივიწყა...
და სიცოცხლის ხე იყო მწვანე, თუმცა ახლა კი,
ხეს სცვივა ფოთლები და ფარფატით ეკვრიან მიწას.
შენი თვალების ელვარება თვით ზეცას სწვდება.
გთხოვ, ნუღარ დაღვრი, შეინახე, ცრემლები წმინდა.
როცა წვეთები, შენი ცრემლის, მაგ ლოყებს სწყდება,
მე ამ ცრემლების შეგროვებით ვიტანჯო მინდა.
ქარს მოაქვს ღრუბელი, მზის სხივები სადღაც ქრებიან
და შენი თვალები ღრუბლებს მიღმა იმალებიან.
ხმება ხე უშენოდ, ფოთლები კი მშვიდად ჭკნებიან.
იზრდება ქარი და ხის ფოთლები ქარს მიჰყვებიან.