I.
დუღდა და ორთქლი ასდიოდა ქალაქს.მარტო სიცხისგან-არა,-ჩქეფდა ცხოვრება ირგვლივ: უკანასკნელ ძალებს ხარჯავდა "ნაღები" საზოგადოება თბილისის მიწაზე. იმ სეზონზე ბოლოჯერ ცეკვავდნენ დედაქალაქის ღამის კლუბებში,უკანასკნელად ისხდნენ ელიტურ რესტორნებში,ბოლო ოფლს იდენდნენ ფინურ საუნებსა თუ გოგირდის აბანოებში. აგვისტო დამდგარიყო და აქ დახარჯული ენერგიის აღსადგენად საზაფხულო კურორტებს უნდა სწვეოდა ელიტა.

II.
ჭიანჭველების ბუდეს დამსგავსებოდა მთელი ქართლი- სოფლითა და ქალაქით,ბაღითა თუ ბოსტნით. "როგორც საძროხე ქვაბს ოხშივარი,ქართლის ხეობებს ასდით ნისლები..." ქართული სულის სურნელი ავარდნოდა ჯერ მოსავალაუღებელ ქართლის მიწას. ეწვოდა ლოყები გორულ ვაშლს,ფერდები შეწითლებოდა სახლეჩ ატამს.
  სიცხე და გვალვა არ აშინებდა ძირძველ პროვინციას,საქართველოს გულსა და მშობელს-ყველა ფუსფუსებდა შეუსვენებლად.

I.
ბოლო ჩემოდანიც ჩაალაგა,მაგრამ საკეტი აღარ ემორჩილებოდა, პირდაფჩენილი მისჩერებოდა პატრონს და ბარგის შემსუბუქებას სთხოვდა. გარუჯული გოგონა დაფიქრებული და შუბლშეჭმუხნული იდგა,ვერაფრით გადაეწყვიტა,კიდევ რა დაეტოვებინა,მაგრამ ჩემოდანი სულ არ იზიარებდა მის დარდს და ჯიუტად შეჰყურებდა გოგონას ხელოვნურ ნამზეურს,თან ვერ მიმხვდარიყო,რატომღა მიდიოდა საზღვაო კურორტზე?!- თვითონ თბილისშიც მშვენივრად გრძნობდა თავს,-ბნელ კარადაში ცივად შენახული.

II.
6 აგვისტო. დღეს პირველი მანქანა დატვირთეს ბეღელურებმა ვაშლით. წელს არც მოსავალი იყო დიდი უწყლობის გამო და უამისოდაც გაჭიანურდა საქმე:საწვავის ფასმაც მოიმატა,აღარც ჩამბარებელი ჩანდა ბევრი. არადა,ამით უნდა გაეტანათ თავი მთელ წელიწადს.

I.
შემთხვევით ჩართო ტელევიზორი,თუმცა ისევ გადაშლილ ჩემოდანს დაჰყურებდა. "დილიდან ორმხრივი ცეცხლია გახსნილი კონფლიქტის ზონაში.ამ დროისათვის დაჭრილია 2 ქართველი ჯარისკაცი და 1 ადგილობრივი მცხოვრები.ხელისუფლების განცხადებით..."
ტელეფონი აწკრიალდა ამ დროს.მამა ურეკავდა ოკეანის გაღმიდან. ბევრჯერ დაუდასტურა რაღაც თავის დაქნევით,ბოლოს,მივდივარო,-უთხრა და გათიშა.
....აეროპორტში ფრენა დროებით გადადებულიყო,ბილეთების გაყიდვაც შეჩერებულიყო.
ისევ დაურეკა მამამ. ისევ დაუდასტურა რაღაც.
სახლში დაბრუნდა აკანკალებული. კარი ჩაკეტა,სავარძელში გაინაბა თვალდახუჭული. ცისფერი სანაპირო ეზმანებოდა მხოლოდ. წყნარი მუსიკის ნაცვლად საკუთარი გულის სუსტი ცემა ესმოდა, თრთოლაშეპარული გამომწვევად რომ ეკითხებოდა,-დიდი ხნით ხომ არ გადაიდოო ჩვენი ვოიაჟი?!

II.
გუშინ შუაღამიდან ძალუმად მოდიოდა ალისფერი სეტყვა მათი სოფლის თავზე. მიჩვეული იყვნენ გაყინული ომის მწველ დღეებსაც,მაგრამ ასეთი რამ არ ახსოვდათ. ტელევიზორიც ხომ გამუდმებით ერთსა და იმავეს იმეორებდა:"ორმხრივი ინტენსიური სროლა მიმდინარეობს..."
ბნელ სარდაფში ჩაიყუჟნენ. ათასი ფიქრით გაბრუვდა ოთახი. ღელავდნენ თანასოფლელებზე,ნათესავებზე,ლოყებდაბერილ ვაშლებზეც,შვილივით ნაზარდ ხეხილზე, წუხდნენ ბედსა და მომავალზე.
სიო უბერავდა აჭარხლებულ ბაღებს... თრთოლვის სურნელითა და მოლოდინით გაბერილიყო კონფლიქტის ზონა.

- - -
პირდაპირ ეთერში გადმოსცეს,რუსული არმიის შენაერთები და ოსი სეპარატისტები თბილისისაკენ დაიძრნენ,სამ საათში ქალაქში იქნებიანო.
განგაშის ალი ავარდა დედაქალაქს.
შეშინდა ყველა. შეშინდნენ ყველგან.
ხელისუფალნი ტელევიზორის ეკრანს მიეჯაჭვნენ და დაბნეული თვალებითა და ფერწასული სახეებით თბილისელებს დაჟინებით უმტკიცებდნენ,რომ მათ საფრთხე არ ემუქრებოდათ.

მაგრამ კულისებს მიღმა "ომის ფრონტი" უფრო ფართო იყო,ვიდრე ნამდვილი ომის ეპიცენტრში: ჩინოვნიკთა,პარლამენტართა,ხელისუფალთა ტელეფონები "გილიოტინებად" იქცნენ მათთვისვე. თბილისური ელიტა მათგან,საკუთარ ბიზნეს-პარტნიორთაგან,მათ მფარველთაგან ითხოვდა პასუხს. იმედი ჰქონდათ,ამ სპექტაკლის სცენარის წერისას რუხ კარდინალთა არმიის როლი არ გამორჩებოდათ სცენარისტებს. არც გამორჩენიათ!..,-მაგრამ ამ რთულ სპექტაკლში ზოგს სიტყვა დაავიწყდა,ზოგს ქცევა შეეშალა და აირია მონასტერი.
დაბნეული ელიტა ჯერ ბანკებს მიაწყდა დაგროვილი ანაბრების გამოსატანად,მაგრამ აღმოჩნდა,რომ ეს შეუძლებელი იყო შექმნილი სიტუაციის გამო. დიდხანს კი აპროტესტეს,მაგრამ რომ ვერაფერი გააწყვეს,სახლში დარჩენილი ფული და ოქრო საგულდაგულოდ გადაახვიეს და გულის ჯიბეში შეინახეს.
...თბილისის აეროპორტი ამჯერად მრავალათასიან საპროტესტო მიტინგს დაემსგავსა.
აქაც რომ არაფერი გამოუვიდათ,სასწრაფოდ წითელ ხიდთან გადაინაცვლა "ვირთხების რბოლამ." * *
ამ მდგომარეობაში ხელისუფლებაც გრძნობდა თავის წილ პასუხისმგებლობას "ელიტის" მიმართ...


*
"ბედნიერი" დასასრული:
  არასდროს დამავიწყდება იმ ქალბატონის სახე,მთელი სამთავრობო სპექტრის ემოცია სახეზე რომ აღბეჭდვოდა ერთბაშად.
მაშინ ვნახე,როგორი გამომეტყველება აქვს ადამიანს,რომელიც ზურგიდან მძიმე ტვირთს ჩამოიღებს და ღრმად ამოისუნთქებს.
ტუჩებთან ღიმილი გაუკრთა და...  და ისიც კი გავიფიქრე,ომი ხომ არ დამთავრდა-მეთქი?!
მეგონა,გვილოცავდა რაიმეს: "მინდა დავამშვიდო თბილისელები, აბსოლუტურად არანაირი საფრთხე არ ემუქრება თბილისს,ორჭოსანთან გადაუხვიეს!"
დავიბენი ერთბაშად. დაიბნენ,ალბათ,თბილისშიც,გორშიც.
რუკას მივვარდი. მაშინვე მივვარდი და ვიგრძენი,-მშობლის გარეშე დარჩენილი ბავშვივით სლუკუნებდა ორჭოსანი.
გულის ჯიბიდან ამოღებული ფულით აღნიშნავდა თბილისური "ელიტა" სრულიად საქართველოს "გადარჩენას!(?)"



http://www.myvideo.ge/?video_id=246124

* * შესაძლოა,ეს ფრაზა შეურაცხმყოფელია და ამდენად,უადგილო,მაგრამ თავს ამის უფლებას ვაძლევ ჩემი პოზიციისა და განწყობიდან გამომდინარე.