მე გუშინდელი დღის ვარ ხრიოკი
შენ კი ყამირი...
ათასჯერ გუთან გადავლილი
გიყურებ შურით...
არ მოხვედრია უხეში რკინა
უმანკო ფერდებს...
ჯერ არ გოდებენ უპატრონოდ
მინდვრის თაგვები...
შენს ზურგზე ვიღაც გახედნავს
უბელო კვიცს და გათელავს მდელოს...
და ასე გადის წლები...
როცა მოელი გუთანს და ურმულს
ზეცათ დამფრთხალი არწივი გადაფრენს...
ციდან  კი მეტალის მონსტრის მიერ ნატყორცნი
ჭურვი წუილით გხდის ნამუსს...

-მაგრამ მე მაინც მშურს შენი
და იცი რატომ?
- შენ ის მიწა ხარ ვინც სისხლით მორწყეს...
  მაგრამ მუდამჟამს ლოცვით განკურნეს