მთვარიან ღამეს მთის მწვერვალზე იდგა ქალწული
და დამფრთხალ ვნებებს ცა ხატავდა, როგორც ჰაინე,
მითთა შორეულ სამყაროში ლექსით ჩაწნულით,
ღამის მანტია მოეხურათ შიშველ აივნებს...

ლორელაივით თმებს იშლიდა წარსული ფიქრი,
მაცდურ ღიმილით წყალმარჩხებში ხმობდა ნაოსანს,
საუკუნეთა მიუწვდომელ კლდეკარებს იქით
წარსული კვნესდა... იმედების სასაფლაოსთან...

ლოკის შხამივით იფრქვეოდა სამყაროს გესლი,
მზის სათნოებას დასტიროდა შუქი მთვარისა...
გადაბერწებულ ურთხელის ხეს სტკიოდა ფესვი,
არც კაცი ჩანდა... გამომთლელი კიდობანისა...

არ წვიმდა... თუმცა ფერი ედო სივრცეს წარღვნული,
ტკივილმა თმენა დაიდინა ჭირის ოფლივით...
და იდგა ღმერთი, ხილული და ვერდანახული...
ღმერთი ყველასგან უნუგეშოდ, უარყოფილი....