მე შენი მერი გავხდი უეცრად,
მერი უცნობი და ახლობელი....
დეფილეს, პარიზს არ მოუხდება
უმარგალიტო  ჩემი სახელი....

არ მოუხდება ჩემი სხეული
აპოლინერის ფრანგულად ბოდვებს,
ერთხელაც გულსაც ტერფთან დამიდებს
ვიღაცა ანდრე მუხლებზე მდგომი....

ვერც ევროპული ფერუმარილით
ვერ მოვუხდები ჩემო ელისეს,
აქეთ სულს ლევდეს გალაკტიონი-
და მე მონმარტრზე ყელს ვიღერებდე?

და ასე გულქვად ვუყურო უნდა
პოეტს!!! ოლარებს რო ენარცხება?
და ნამთვრალები.... ღამის მიჯნურად
ეფე-მერულად სევდას ასკდება?

არა, არ მინდა მოვუხდე პარიზს,
მესმის პოეტის ქართან ზმანება....
იქნება იყო ჩვენი გაცნობა
ასეთი მერის გარდაცვალება?

ამიტომ მარტოდ, ვარდისფერ გზაზე,
გავივლი ტესტსაც მესაფლავესთან,
შენ არ იდარდო.... ის ჯვარისწერა
ჩემს ხელში გლოვის ზარად დარეკავს.....