ბუხართან ფიქრობს ვაჟაი:
(ვ) - ქალი შამამხვდა, ბალღიო,
მიგრიხ-მოგრიხა სურვილი,
ამიჩუხჩუხა ძარღვიო.
სიტყვები წამამაყარა
ხან ნარი, ხანაც ყოილი,
გადავიბღერტე, გადვიგდე
ნაბადი ჩამოთოილი!
მე რა გიშველო, ქალაუ,
ჩემთან რა დიდი ხიბლია?
ჩემი სახლ-კარის დირესთან
აღარ ფრთხიალებს ნიბლია...
თუ მახვალ, გამეხარდება,
ფარებს კი მაინც ვერ დავთმობ,
თუ წახვალ, ვერ დამაღონებ,
მუხას - დარდების ვეღარმცნობს.
ადრე ლექსადაც ვბედავდი,
ახლა სიტყვაც კი სენია,
ბევრს ნუ იფიქრებ, გახედე,
ცხოვრება მშვენიერია!

* * *

(ქ) - თუ ამის თქმა გსურს, იცოდე,
გამოქვაბული ჩემია!