შარას მიუყვება ჩემი ასაბია,
და სულს ცრემლად ვადნობ ფიქრში, ვით ხალიბი,
მოდი და წაიღე, რაც კი მაბადია,
ოღონდ არ გაკვირდე ჩემი სიღარიბით.
არც რა არასოდეს აღარ შემიქმნია
გარდა ამ ლექსების, სხვათა ნასამალი,
მაინც ალალია, რასაც ჩემი ჰქვია,
ოქროდ ჩამითვლია, რა მაქვს დასამალი...
იქნებ არ ვამბობდე რამეს, სამართლიანს,
ჩემი ბალარჯია, სხვათა დასადარი
იქნებ ვერ დავაწყვე, მაინც არ აკლია
ტაბლას არაფერი, გარდა საზანდარის.
მოდი, დამეწვვიე, იქნებ არ გეძნელოს
სევდა გიწილადო, ჩემთვის დანაბედი,
ახლა ფოთოლცვენის შევსვათ სადღეგრძელო,
უნდა გადმოვიდე შენთან ალავერდი!