7

:)

გაიხარე, ეკატო...
ჩემს სტუდენტობაშიც დამაბრუნა ამ ლექსმა თავისი მერციათი და ანატორის აკლდამაშიც ხელმეორედ შევძვერი თითქოს...
მაშინ, 1965-ში  ის თითბრის ბეჭედი ნამდვილად იქ იყო, აკვანსჩაჭიდებულ ქალის ხელზე იყო წამოცმული.
5

ჩემი საყვარელი მერციიიი!

კარგია ძალიან...5

კარგია !  კომენტარებიც გადავიკითხე :)

:)

დილა მშვიდობისა, ლიკა. ნუ იწყენ რაა. აქ ხომ შენზე არ ყოფილა საუბარი. ვაი, რომ მართალია ილტოსპირელი

ეგ მე წაკითხული მაქვს, რომ ნადირის გამოა დაგისოსებული, თორემ ადამიანი პირველ რიგში არის საშიში, რა თქმა უნდა... :)
მე რომ ვერ მივდივარ კი, ეს კი სიზარმაცე ნაკლებადაა.. :(რამდენჯერმე ჩამეშალა, მაგრამ ჩემი მიზეზით არა. :)

დიდი მადლობა, ბატონო მიშა. მართლაც მისტერია და მითოსია და წესით, როგორც ,,სხვა" ისე უნდა გამომეტანა. არსებობს ღირებულებები, რაზეც მსჯელობა უფრო საინტერესოა, ვიდრე კომენტარის წერა. დღემდე ვუმადლი იმ ადამიანეს, ვინც ამ საოცრების ხილვის ბედნიერება მარგუნა.

კარგი ლექსია, იმის გათვალისწინებით, რომ ავტორს მაშინ ხევსურეთი თურმე ნანახიც კი არ ქონია.
საერთოდ, ეს ავტორი საინტერესოა!


ლიკა აკომენტარებს: 

"ამჟამად შესასვლელს რკინის გისოსები აქვს, რომ ნადირმა ძვლები არ წაიღოს"

ეგ ძვლები ბარე ორი-სამი საუკუნეა ნადირს არსად წაუღია და რაღა ეხლა წაიღებდა?!
რეალურად დაგისოსების მიზეზი ეგ კი არ არის, არამედ ის, რომ თავად ადამიანებმა, ნადირზე მეტად ნადირებმა, დაიწყეს ამ ძვლებზე ნადირობა. განსაკუთრებით თავის ქალებზე იყო თურმე "მოთხოვნილება"... ასე რომ...

ანატორის აკლდამები - მთელი მისტერიაა, მითოსია და რა ბედნიერებაა, რომ გვაქვს საშუალება მივიდეთ, საკუთარი თვალით შევხედოთ, შევეხოთ ამ მითოსს და რა გაუმართლებელი სიზარმაცეა, როდესაც ამას არ ვაკეთებთ...

ყველას მიმართ  უკეთესი და უკეთესი სურვილებით!
და ავტორს მოკითხვა!

+2

ხოოო? აბა სალექსიკონე აქ რომელი სიტყვაა?
1.  ვითომ ,,მზეწვია?"
,,ერთი პატარა მზეწვია,
ონავარი და ანცი..." შ.ნიშნიანიძე
                                  ,, ტყის ჩიტუნია გახლავართ,
                                    სახელად მქვია მზეწვია" :)
პ.ს. მთაში ხშირად უნახავთ, როცა უპატრონოდ გარდაცვლილ ადამიანს  დასტრიალებს თავზე და სტვენით იკლებს გარემოს.
2. ვითომ ღილკილო? :)))
,,შემხსნია ძოწის ღილკილო, ბავშვობის ნატვრა წამომცდა..." სანათა :)
3. ვითომ ბოსელი?
,,-მარნიდან არა, ბოსლიდანა!!!" სხვა არაფერი მახსენდება ამ წუთში :)
4. ვითომ სახადი?
5. ,,მე მთელი ცხოვრება სახადი მაქვს,
რომელიც ვერ მოვიხადე..." - ნინო ნიშნიანიძე
პ.ს. - ხომ ყველას გვაქვს? :)
მერციასაც შეეყარა...
მადლობა. გავიქეცი...

და ლექსიკონიც მოაყოლეთ როგორც თეამ აღნიშნა

რაღაცმესაინტერესოვასავით....4

ჰო, ვიფიქრე, რომ სახელი უნდა ყოფილიყო... გმადლობთ დაზუსტებისთვის!:)

მერცია?
მერცია იმ ნაწარმოების გმირია, ქვემოთ რომ ვახსენე. თეა, თუ ,,ამბრნი, უმბრნი და არაბნი" არ წაგიკითხავთ, აუცილებლად წაიკითხეთ რააა. მერცია ქალის სახელია და 70-იანი წლების სტუდენტობას პირზე ეკერა ეგ სახელი :)

ჰო, მართლა, ბოლო სიტყვა განმიმარტოთ ლექსში, იქნებ.

აკლდამების არა, მაგრამ ხევსურეთის ნახვა უზომოდ მინდა... მეღირსება, იმედია:)

ჩემს მეგობრებს, რომლებიც ხევსურეთში ხშირად დადიან, 2007 წელს აკლდამაში აღარ დახვდათ უკანასკნელი თითბერის ბეჭედი, როგორც ვარაუდობდნენ ახალგაზრდა ქალის ხელზე. არადა, მანამდე იყო. მართლაც ვანდალიზმია, თორემ სხვა შემთხვევაში, არავითარი მატერიალური ღირებულება ის უსწორმასწორო რგოლი არ ყოფილა. გარდა იმისა, რომ ვიღაცამ ვიღაცის ისედაც მოსწრაფებული ბედნიერება მოიპარა...

17 საუკუნეში სოფელ ანატორში, "სოფელი სადაც მზე ორჯერ ამოდის” რომელიც მდინარე არღუნის მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს და სადაც სისაურების გვარი სახლობდა, შავი ჭირი გავრეცლდა.
მოსახლეობამ კარგად იცოდა შავი ჭირის გავრცელების შესაძლებლობა, ამიტომ სოფელში კარანტინი გამოცხადეს, არც არავის უშვებდნენ და არც არავინ გადიოდა სოფლიდან.
სოფელში იყო საგვარეულო აკლდამები (4 აკლდამა).
როცა ხვდებოდნენ რომ სიკვდილი უკვე მოახლოებული იყო თავისი ფეხით მიდიოდნენ აკლდამაში მოხუცები, დედები მამები ბავშვები, ორსული ქალები ზოგი აკლდამაში შედიოდა, ზოგი ქარაფიდან ხტებოდა. დღეს ეს აკლდამები მათი ძვლებით არის სავსე.
სისაურების გვარმა ასე გადაარჩინა სხვა ახლომდებალე ხევსურეთის სოფლები შავ ჭირს.
უკვე მოუსწრიათ გაძარცვაც, წაღებულია ბავშვის აკვნები, ვერცხლის სამკაული, ერთი ძვლებისთვის არ უხლიათ ხელი.
ამჟამად შესასვლელს რკინის გისოსები აქვს, რომ ნადირმა ძვლები არ წაიღოს.

გადარჩა მხოლოდ ერთი 7 წლის ბავშვი, ისიც შემთხვევით, დედა ყავდა ამ ბავშვს თუში და იქ იყო წასული ბებიასთან და პაპასთან. არავინ არ მოაკითხა და ბავში თუშეთში დარჩა. 10 წლსი შემდგე, თუშეთში შემთხვევით ამ ბავშვის ოჯახში, ხევსურები მოხვედრილან სტუმრად. გვარი რომ გაუგიათ, რომელი სოფლიდან ხარ, შენ თუში არ იქნებიო.
მე იმ სოფლიდან ვარ სადაც მზე ორჯერ ამოდისო. (ანატორში უზარმაზარი მთებია, მზე რომ ამოვა, მალევე ეფარება მთას და დიდხანს აღარ ჩანს, შემდეგ საღამოს ისევ გამოდის).
წამოიყვანეს ეს ბავშვი ხევსურებმა და შატილში დაასახლეს. მაშინ უფლება არ ჰქონდა არც ერთი გვარის წარმომადგენეს შატილში დასახლების თუ ჭინჭარაული არ გახდებოდა. ეს ბავშვი სისაური იყო, მაგრამ ჭინჭარაულად მონათლეს და ხევსურების გადამრჩენელს ეძახდნენ.

ამ ფოტოებს კი ილუსტრაციებში დავდებ.

გინდა გირჩიო? (ოღონდ, მომიტევე)
როცა წახვალ, ღამით ჩადი აუცილებლად. ისე, რომ გარემოს აღქმის საშუალება არ გქონდეს და მერეეეე, დილიიიიიით... უუუუუუფ, აი მაშინ დამანახა თქვენი სახე და მეტი არაფერი მინდა. მე მაგ სახეებს ვაგროვებ გულში :)

;( დედით ხევსური ვარ ეკატო, ამ მხარეზე უზომოდ შეყვარებული, მაგრამ ჯერ არ ავსულვარ იქ.
კი,  ხევსურეთი ბევრჯერ მინახავს, შატილი...მაგრამ მხოლოდ სიზმარში და ოცნებაში, რაც მერე ფურცელზე გადმომაქვს. რეალურად  კი ჯერ მისი ნახვა არ მღირსებია. ვიცინი კიდეც, სტამბოლი უფრო ადრე ვნახე, ვიდრე შატილი-თქო, ეს უფრო რთული სანახავი აღმოჩნდა :( იმედია ვნახავ როდესმე.

ლიკააა, ეგ აუცილებლად უნდა გამოვასწოროთ :)

ჩემი ყველა ლექსი ხევსურეთზე "ხევსურეთუნახავია", ასე რომ ეგ არაფერი ;;) :P

ეკატერინე ტალახაძე?
დასამახსოვრებელი სახე გაქვს.

პ.ს თემურ ტალახაძე რამე თუ იყო შენი,მომიპიემე რა !

სულ ძარღვებში დამიარა ჟუილმაა !!! მაგარია !!!

რაც შეეხება აკლდამებს. ბევრი დამეთანხმება, რომ მართლაც უჩვეულო სანახავია. იქ აუცილებლად მიხვდები, რომ მხოლოდ ის ერთი, ქვაში დატანებული სარკმელია სამანი. გადააბიჯებ და...
დღემდე მიჭირს იმის გააზრება, რომ იქ ადამიანები თავად მიდიოდნენ. ხანდახან შავი ჭირი რომ მოგესურვილება, ეგაა ალბათ სიცოცხლე (?!)

მადლობა, ლიკა.
მე მხოლოდ იმას გეტყვით, რომ ამ ლექსს უცნაური ისტორია აქვს. მაშინ ხევსურეთი მხოლოდ კადრში თუ მენახა. ნაირა გელაშვილია ,,დამნაშავე" და მისი ,,ამბრნი, უმბრნი და არაბნი." ასე, რომ ხევსურეთუნახავი ლექსია ეს :) (იყო მაშინ)

საინტერესო კომენტარი აქვს ლიკას!

:)

კარგია!
ანატორიის აკლდამის ნახვა ძალიან მაინტერესებს.
ვინც არ იცის, მათთვის დავწერ, რომ ამ გამოქვაბულში მიდიოდნენ შავი ჭირით დაავადებული ხალხი და იქ რჩებოდნენ, რათა სხვებსაც არ გადასდებოდათ დაავადება.