მარტის  შვიდია,
სიმშვიდეა,
ვხედავ  მიდიან
წვიმიანი  დღეები  მწყობრით,
დგებიან  რიგში  სიკვდილისთვის  როგორც  მოკვდავნი_
გრძელი  ლაბადით,  დიპლომატით  და  შავი  ქოლგით...
ისევ  ნისლია,
ირიბია  ბილიკი  დროის,
ნაწვიმარ  გზებზე  შიშინია  საბურავების...
სახლიდან  სახლზე,  ეზო-ეზო გადარბის  წვიმა,
იზნიქებიან  სისველისგან  სახურავები...
დახატა  წვიმამ  სევდიანი  და  სველი  ქუჩა,
თუმც  ასფალტები  შუქნიშნებით  ააფერადა,
ქალაქის  სამოსს  ნაზამთრალ  და  დამტვერილ  ხავერდს
პრიალ-პრიალა  ატლასები  აცვა  პერანგად...
სისველე  მაფრთხობს,
სიცივეა
და  თითქოს  სუნთქვაც
და  თითქოს  სუნთქვაც  ნოტიო  და  იისფერია...
აღარ  მხიბლავენ  (დავიღალე)  ლექსი  და  რითმა
თითქოს  ცხოვრება  სევდიანი რომანსეროა.
აღარ  გირეკავ,  მეშინია,
დამიშალო  იქნება  წერა
და  ყველა  სიტყვა  გაატანო  მაღალ  კვიპაროსს,
აღარც  გნახულობ,
მეშინია, გაშალო  კარტი 
და  ყველა  ცოდვა წვიმიან  მარტს  გადააბრალო...
ისევ  ნისლია...
ირიბია  გზები  შენამდე,
არ  ამიცურდეს,  ნეტავ,  ფეხი  სველ  ფილაქანზე...
ვუმზერ  მიმოზებს
გალუმპულებს  და  მაინც  მშვიდებს,
ვუმზერ  მიმოზებს,
თუმცა  ვფიქრობ  იასამანზე...
ისევ  ნისლია,
ირიბია  ბილიკი  ფიქრის...
ისევ  წვიმაა...
ისევ  მარტი...
და  ისევ  შვიდი...