ისევ გაიქეცი ჩემი ცხოვრებიდან,
ვიცი ეს ლექსებიც ვეღარ გაკავებენ,
ნუთუ დაგავიწყდა, ჩვენ ხომ
ტოლები ვართ
და რომ სამი თვით და წამით
გვანსხვავებენ.

ბებერ ქალაქებში წვიმებს ერიდები,
ადრე დილის შხაპსაც
წვიმით ვღებულობდით.
სხვისი ცოლი ხარ და
როგორ მეტირები
უკვე ვაღიარებ ვიტყვი
და ბოლომდე...

ბევრი სათქმელია, ბევრიც
უთქმელია,
ბევრიც პოეზიის არის
საიდუმლო.
ახლა ეს სამყარო
ჩემთვის უფეროა,
შენ კი მერამდენედ
სხვასთან თაიგულობ.

ალბათ მარტოობით სული
ამომხდება,
ბოლო წერილს დავწერ,
როგორც იაშვილი
ისე ძლიერია გულის ამბოხება,
რომ არ ამოვარდეს
ხელი მიაშველე.

ისევ გაიქეცი ჩემი ცხოვრებიდან,
პოეტს ამჯობინე ვიღაც მასხარები,
ნუთუ დაგავიწყდა ჩვენ ხომ
ტოლები ვართ
და რომ სამი თვით და წამით
გვანსხვავებენ.