იცი, როგორი ბავშვი ვიყავი?
დამჯერი და ნაპატივები.
მარტო დარჩენაც შემეძლო მაშინ,
შემეძლო, კარზე სკამი მიმედგა
და შუქჩამქრალში
აჩრდილებთან
გულახდილად მელაპარაკა,
მემღერა კიდეც.

როდესაც ვინმე გულს მატკენდა,
ვხედავდი უხმოდ თვალდახუჭული,
როგორ ხრიალით ეყრებოდა მიწა
სახეზე,
ხელებზე,
გულზე,
ანდა დამხრჩვალი
მდინარის წყალს როგორ მიჰქონდა;
თუ მამწარებდა,
მიგორავდა ცეცხლმოდებული
და იმის ფერფლი
ქარს მიჰქონდა უფსკრულებისკენ.

ანგელოზებსაც რომ დაეფიცათ,
თავს იკატუნებს,
თორემ ნამდვილად ბოროტიაო,
ვინ მოუსმენდა,
ვინ ირწმუნებდა,
რომ კარგი კი არ ვიყავი მაშინ,
კარგს ვთამაშობდი.

ადრევე მივხვდი,
მთავარი იყო,
უნებურად არ დამემსხვრია
ტკბილი ბავშვობის მყიფე მითი
და რომ ცბიერი მორჩილებით
მეტს მოვიგებდი.

რას მემართლები!
მე ხომ სიკეთით არ დამიწყია.
ოღრო-ჩოღროზე
სინათლისაკენ
მივებღოტები.
რა ახლო ჩანდა!
კიდევ რამდენი უნდა გავძლო,
რომ ქანცგაცლილი იმად ვიქცე,
ვინაც გგონივარ!



1984-2009