კლდეებზე აქა-იქ  ანთია მკრთალად
თეთრი და  ყვითელი სტრიქონები-
შემოდგომის  ბოლო დღიურები.

ზამთარი  ახლოვდება…

ვინ  იცის,რამდენჯერ მსმენია
ამგვარი ხმაური და ფუსფუსი.
ტყიდან  ბრუნდებიან
თაგვები  ტუსტუსით.

ტყეს,სიბნელეში გარინდებულს,
მუშტს  უღერებს კერკეტიუსი-
თაგვების  წინამძღოლი:
“ბეწვზე არ  გადავრჩი?!
ლამის  არ  დავკარგე კაკალი?!
მე  რომ  ქვა  მესროლა,
იმ  ტურას  გავკარი!”

მერე ნაბიჯები-
ჩუმი,შემპარავი
/კატა  მეზობლისა!/.
თაგვების გულთა ბაგაბუგი.
და  უცებ  ბრახ!
/ნახტომი  კატისა/
სხვენიდან  ფხაკაფხუკით
თაგვები  გასხლტნენ და
ჩაცვივდნენ  ჭინჭრიანში,
ერთმანეთის  “ვაი-ვუი” 
არ  გაუგონიათ
მდინარის ხმაურსა და
ტყის  შრიალში.
ხოლო  უშიშარი
და ამაყი კერკეტიუსი-
თაგვების  ლიდერი,
ოდესღაც ბინადარი  ქალაქის,
კატის  კლანჭებში მოქცეული
წუთისოფელს  ემშვიდობება,
ვითარცა  ზვარაკი!

მთელ  ღამეს
ტყეში  ვიშვიშებდნენ
თაგვები:
ფცქვნიუსი  და  ხრიუსი,
ჭაღარა  დისიდენტი
რკოლიო  კაკლიუსი,
ფეხმძიმე  თოთილია თხილიუსი,
აი,ის
/გვარი  აღარ მახსოვს/-
საოცრად  გამხდარი
და განათლებული
სორილიო-
შვილი  მეჩონგურე ღუტუსი,
მათილა-მშვიდი Q ქალბატონი,
მსოფლიო  მოქალაქე,
სანჩესის  ნათლია,
ნათლული  ძუკუსი,
ოდნავ ელამი და
ძალიან  გულკეთილი
Qქერელო  ბუნტუსი,
არისტო  ხორბალინი-
დამფასებელი  მამის  ულვაშების,
თაგვების  რესპუბლიკის დროშისა
და  დედის  ძუძუსი.
ვიზიტდაწყევლილი,
თასმასავით  მოქნილი  დიპლომატი,
დესპანი  მარსისა-
მარცვალა  ცურცუსი.
ფეტველო- მღვდელი
ხმანექტარა  მქადაგებელი,
არასდროს  გამპარსავი
წვერის  და  ბუსუსის.
სადგისა –განთქმული  კარატისტი,
პრესას  თუ  დავუჯერებთ-
გენებით  ულუსი.
ფხაჭელო  კრაწულისი-
ბრეზენტის და თუნუქის  მკვნეტელი
/მეშვიდე  ბაბუით
ინგლისელი,მულატი თუ რუსი/-
საიმედო  აგენტი  სუკისა,
მარტო  ხალხისათვის კი არა,
სამი ცოლისა და
ერთი შვილისთვისაც
უცხო და ნიღბიანი,
მოცული  ბურუსით.
ჯიგიტო-   
თეთწარბა  და  შავქოჩორა,
ციხე-სათაგურის
მუშტით  დამფშვნეტელი,
ღირსეული მეტოქე დურუსი,
წრუნო  ფხორილია-
კარგი  პოეტი  და მუსიკოსი,
შვიდ  ხმაზე
მგალობელი    “წრუწუსი.”
და  კიდევ ვინმე-
ლოთი  და  ჩხუბისთავი
რიკარდო  კუტუსი,
სიცრუის  არმთქმელი,
სიფხიზლეში  ჩუმი  და ნათელი,
მემკვიდრე  თაგვებთან
ომში  დაღუპული,
ტანკისტად  დაბერებულ ზუზუსი,
სიმთვრალეში 
/მტერსაც  არ  ვუსურვებ!/
კატისთვის  გადამგრეხი  მაჯების,
სახლში  დამლეწავი
ჭურჭლის  და  ფანჯრების
/უარესს  რას  იზამენ  ქაჯები!/,
კომპიუტერივით
რთული  პიროვნება
და  ნაბახუსევზე-
მონანიე,გულჩვილი  თუქსუსი.
თორმეტი  თხუნელას  გამლახავი,
ვირთხების მუსიე  და  მუსუსი.

მთელ  ღამეს  თაგვები
ტყეში  ვიშვიშებდნენ,
შიშინი  გაჰქონდა
სიტყვა  “შეთქმულებას”,
მომავალში  გამოჩნდებაო
ჩვენი  ძალა  და  ერთგულება.

მთელ  ღამეს
კატა  მეზობლისა
კერკეტიუსის
რბილ  ნეკნებს  ლოკავდა,
თან  გულში  იცინოდა,-
რევანში  არა,ტოროლაო,
ყურებზე  ხახვს ვერ დამაჭრისო,
ფეხებსაც ვერ მომჭამსო
თაგვების  ბლოკადა!..
და  მზის  ამოსვლისას,
აისისას,
კატამ-ფისკონტო კნავილისმა,
მოწმეა  ღმერთი,
საკუთარი  კოშკის გალავანზე
კერკეტიუსის
კუდი  ჩამოჰკიდა
სხვა,უკვე  დამჭკნარი,
კუდების  გვერდით!

ხვალ  თუ  ზეგ
ისტორია
კვლავ  განმეორდება:
მდუმარე სხვენი
კვლავ  გამოცოცხლდება,
კვლავ  იქნება
თხილ-კაკლის  ჩხრიალი,
ფაჩუნი,ფუსფუსი.
ტყიდან  თუ  მინდვრებიდან
კვლავ  დაბრუნდებიან
თაგვები  ტუსტუსით .
მერე კი ისევ კატა
და მისი ნახტომი,
ახალი  ლიდერის  თავგანწირვა,
თაგვების გულთა ბაგაბუგი
და  ძველი,
ნაცნობი  მელოდია
სხვენიდან  კისრისტეხით გაქცეული
თაგვების  ფხაკაფხუკის…

აქა-იქ  იშვიათად
ეცემა დედამიწას
პეპელას  ფრთასავით
გამსუბუქებული  ფოთოლი.

აქა-იქ ანთია
და მალე ჩაიწვება
ცისგან ანთებული სანთელი.

მიდის  შემოდგომა,
ზამთარი  ახლოვდება.