დილის 7 საათი, ლამპიონებით განათებული სველი ქუჩა. ბრძანება-ძებნა! სამი წამი და და ნაცრისფერი კორპუსი, მეთერთმეტე სართული, მწვანეშპალერიანი ოთახი, რკინის საწოლი, თეთრ ზეწარში გახვეული თბილი მასა.. ძილშიც კი არ ასვენებს დამქანცველი ფიქრები. ოდნავ გამოღებული კარის უკან ვიღაც დგას და მის წილ ჰაერს სუნთქავს. საჭიროა დაზუსტება-მიზანში ამოიღეს და წავიდა... გრძნობის რეცეპტორები-წესრიგში აქვს, სიამაყის მაჩვენებელი-არაამქვეყნიურად მაღალი, ემოციები-პაროლს ითხოვს, წარსული-დაბლოკილია, მომავალი-პაროლს ითხოვს ისევ... ძიება დასრულებულია, ობიექტი აღმოჩენილია, სიგნალმა ქვესკნელამდე ჩააღწია, ადრესატი კმაყოფილია, ინფორმაციის წყარო-განადგურებული.. საწოლი შეირხა, 8 საათი დაიწყო, ცივ იატაკზე წყვილი გამხდარი ფეხი გამოჩნდა, ლანდი კედელზე გაწვა და ფანჯარას მიუახლოვდა.. დამიმახსოვრე სამყაროვ, უფალი გესალმები! ირგვლივ სიბნელეა, გაყინული მინა თითების მიახლოებით დაიორთქლა, მაგრამ ანაბეჭდი არ ჩანს.. ჰმ, ანაბეჭდი? მერედა არ იცით, რომ ღმერთებს ის არ გაგვაჩნია? მიმიფუთხებია თქვენი თავდაცვის მექანიზმის მთლიან სისტემაზე, გიმეორებ, ჰეი, კაცობრიობავ! მე საკუთარი თავის და შენი უფალი ვარ. ნუ გიკვირს, სიცივე მეც თქვენსავით მაღიზიანებს, თვალებში რას მიყურებ, რას დაინახავ საცოდაო ქმნილებავ,  ვიღაცამ შენი დღიურის ფურცელზე მიგიჟღაბნა ,, თვალები სულის სარკეაო “ და შენც გჯერა არაა? მანდ ავხორცი ღმერთების შთამომავლებზე არაფერი წერია? მე კი გეტყვი, რომ ჩემს თვაელებში ვერაფერს დაინახავ, მე მხოლოდ მკერდზე დამეტყო როგორ მოქმედებს სიცივე ჩემზე.. რაო? სისხლი მოგაწვა? მაგრამ რა მიკვირს ადამიანის, რომლის მახვილმა გონებამ ,,ინცესტიც” კი აღიარა და შეისისხლხორცა. იქნებ შემდეგი მეც კი ვარ რიგში, მაგრამ ვერ მოგართვით, იქნებ დროს ჩამორჩა თქვენი ღმერთი, მაგრამ მაინც მოვითხოვ თაყვანი თუ არა პატივი მაინც მცეთ! უბრალო მოკვდავებო ერთმანეთით მოიკალით ჟინი, ჯავრი იყარეთ იმ ხორცის ნაგლეჯებზე, რომელსაც ერთ მშვენიერ დღეს შეეხრწნებით შემდეგ კი თქვენი პირმშოც წინაპრების განვლილ გზას დაადგება და ასე გაგრძელდება, სანამ ყელში არ ამომივა ეს ამაზრზენი სანახაობა რასაც თქვენი ცხოვრება ჰქვია, დაწყევლილი გენი გაქვთ, მაგრამ არ მეცოდებით, საკუთარი თავი მეცოდება თქვენი ყურება რომ მიწევს. თქვენი ვედრებისთვის ყურის დაგდება, თქვენი ყალბი ცრემლების ღვრა ჩემს კერპებთან.
  ზაფხულის ცხელ საღამოს როცა რომელიღაც თქვენგანი, ერთ-ერთი გზააბნეული მდედრი კუთხეში იქნება მიმწყვდეული, მაშინ ვახსენდები, მხოლოდ შემდეგ იწყებს ვედრებას, მე კი მაგ დროს ცხელ ჩაის ვსვამ ლიმონით და აივნიდან ვიყურები, შენ კი საცოდავო ჰომოსაპიენსო ტანსაცმელს გახევენ, მტვერში გსვრიან, ძალას გატანენ. შენი აზრით არ დავიღალე ერთიდაიმავეს ყურებით მთელი მარადისობა? შენ ჩემს ადგილას მაშინვე გავარდებოდი გაჭირვებულის დასახმარებლად? დავიჯერო შენ არ გიყვარს ლიმონიანი ჩაი? მე კი მიყვარს და მილიონობით შენნაირს მირჩევნია, ეგრე ნუ მიყურებ, ღმერთი ვარ, დაე იყოს ნება ჩემი...
მაგრამ, როცა შენი ,,ნაპოლეონი” საბოლოოდ დაგიპყრობს, მერე მე დაგეხმარები სულ რაღაც 9 თვეში, შემდეგ კი მიხვდები მაინც რა კარგია მე, რომ ვარსებობ ამ ქვეყნად. ნუ გეშინია, თუ ბევრს ილოცებ-ვეცდები ბავშვს ,,ნაპოლეონის” თვალები არ გამოჰყვეს, ეგრე რატომ მიყურებ? მიხვდი, რომ დაგცინი ?!
  მოიცა! ვინ ხმაურობს? ვინ გაბედა ჩემს ხუმრობაზე სიცილი?! ოოო, მამაკაცებო. ადამის მოდგმავ! ხელოსნებო და მეხანძრეებო, სანიმუშო მამებო და ,,მარადიულო ქმრებო," თქვენ რაღა გაცინებთ? მათზე უკეთესი გგონიათ თავი? მოდი მაშინ სხვაგვარად დავიწყოთ. "დუბლი 2,,- ოოო, მამაკაცებო ადამის მოდგმავ, ხელმოცარულო ბიზნესმენებო და არშემდგარო მეწარმეებო, გაკოტრებულო ბანკირებო და დაპატიმრებულო დირექტორებო, ბოლოსდაბოლოს მარადიულად ქმრობისთვის განწირულო არსებებო! რა გიხარიათ, თქვენს ნაშიერებს იქნებ სხვისი თვალები გამოჰყვა... მაგრამ, თავს მაინც სამყაროს ღერძად თვლით, მე გაკვირდებით და გეთანხმებით, განსაკუთრებით დილით ნაგვის გადასაყრელად, როცა მიდიხართ მაშინ, მაგ დროს ერთ ხელში ნაგვის პარკი უნდა გეჭიროთ მეორეში კი კვერთხი გეპყროთ, მაგრამ არა უშავს ისედაც სასაცილოები ხართ. არცერთი არ ხართ მოკვდავებში ერთმანეთზე უკეთესი. ცხვრები ხართ და თქვენგან ფარას მე ვქმნი, მსახიობები ხართ და სპექტაკლს კი მე ვდგამ. ცრუმორწმუნეები ხართ და აჰა მეც აქ ვარ! მონობა გიდევთ გენში და მიმიღეთ მე, თქვენი მბრძანებელი!
  საუკუნეში ერთხელ თუ გამოერევა თქვენში ღირსეული, თქვენ კი ღირსების დანახვა არ გსურთ, ათასში ერთი ქადაგებს ჭეშმარიტებას თქვენ კი არ გსურთ გაგება. მე რითი გიშველოთ? ფრთები შეგასხათ? არც ეგაა პრობლემა, მაგრამ ფრთები ხოხვაში ხელს შეგიშლით, თქვენ კი რა უძლურები ხართ ამ ცდუნების წინაშე.
  განთიადი არ მიყვარს თქო ვამბობდი რამდენიმე საუკუნის წინ, მაგრამ მაინც დამათენდა. ეზოში ნარინჯისფერ ფორმებში გამოწყობილი მეეზოვეები დავლანდე, უკვე გათენდა, თქვენთან საუბარი კარგია, მაგრამ გვერდით ოთახში უნდა გავიდე და ელექტრომადუღარაში ჩაის ადუღებას დაველოდო. ხომ ხედავთ ყოფით პრობლემებს ვერც მე გავურბივარ, მაგრამ სანამ კარს გავიხურავ დღევანდელი საუბრით დაზაფრულო და შეძრწუნებულო ადამიანო, კიდევ ერთს გეტყვი: წადი და ნუღარ ცდილობ სხვებისგან გამოირჩეოდე, წადი ჩაები სიცრუისა და პირფერობის ფერხულში, საკუთარი როლი ითამაშე, შენ გადაწყვიტე ეს როლი დადებითი იქნება თუ პირიქით, წადი და იცხოვრე შენი ცხოვრებით, ოღონდ ღმერთი გირჩევს: ,,ნუ დაეცემი სულით, მუხლებს გადაიტყავებ “