ჰგავდა შემოდგომა თხრობას
  ვადაგასულ ამბების
  და ხეებიც სამოსს თმობდნენ
  ჩამოხეულ კაბებით.
  ფენდა შემოდგომა სევდის
  მოყვითალო აფიშებს,
  ვწერდი ლექსებს, ისევ ვხევდი,
  ვუძებნიდი თავს ნიშას.
  მზეს მილევის ჰქონდა განცდა,
  სითბოდ ჩამოღვენთების.
  გვიდა ქარი ფოთლის ნაცარს
  ხელის ერთი შეხებით.
  გახუნების წუთზე წუხდნენ
  ფერთა თბილი გამები,
  გადაივსო ქუჩა წუხელ
  სევდის მონოგრამებით.
  რაღაც მოციზამთრო გრძნობა
  ხეს ტოტებზე ეკიდა.
  ზამთარი კი ხსნიდა დოვლათს
  შემოდგომას ბეჭიდან.
  ყველაფერი ჰგავდა ძველ ფილმს,
  კარგად ნაცნობ კადრებით,
  მაინც ადრე იყო ჩემთვის
  ფერთა გადაავდრება.
  ჰგავდა შემოდგომა თხრობას,
  ამბავს,გადანაფასებს
  და მოჰგავდნენ ფიქრის გროვას
  ფოთლები ჩემს რაფაზე...