შენს ნატერფალზე მდუმარებენ იაიები,
ხალისიანი გაზაფხულის ზეცის ქვეშეთში,
მე ქუჩა-ქუჩა ხეტიალით გადავირევი,
შენი ლექსივით, დღეს თბილისის საღამო შემშლის.

ურჩი რაშები მიარღვევენ ჟანგბადის ბოლქვებს,
ხიდიდან თავქვე მეძახიან მტკვრის ნაპირები,
ისევ გავურბი ნაყარნუყარ ქაღალდებს, ფოთლებს,
და შველას მთხოვენ სტრიქონები _ ნანადირევი.

აქ სიჭაბუკის სული დაძრწის, გაშიშვლებული,
და პირწავარდნილ რეალობას უკაწრავს ღაწვებს,
გიწვდი უცნაურ სიახლოვის ნატვრისფერ სურვილს,
მგონია, ყველა ფრაზის ნაგლეჯს გულამდე გაწვდენ.

ნატერფალზე კი მდუმარებენ იაიები,
დაღლილ ბეღურებს ერთგულების დაღი აქვთ ფრთებად...
ეს თავხედური სტრიქონები მეპატიება,
რადგან ვით პოეტს, მეც ისე მკლავს თავისუფლება.