ბაგრატიონთა ხანაში,
სიკვდილით სჯიდნენ ორგულებს.
ღმერთებს ზვარაკებს სწირავდნენ,
ჯვრებზე აკრავდნენ შეთქმულებს.
ოქროს გვირგვინებს ადგამდნენ,
რჩეულთა შორის რჩეულებს.
აფასებდნენ და იცავდნენ
ყველასგან გამორჩეულებს.
მეფეები და სარდლები,
ქებას ასხამდნენ ერთგულებს.
ერთურთს ანგარიშს უწევდნენ,
აქებდნენ გამარჯვებულებს.
ყოველთვის თანაუგრძნობდნენ
ბრძოლებში დამარცხებულებს,
პატივით იხსენიებდნენ,
ქრისტესთვის თავდადებულებს.
ღმერთებს ზვარაკებს სწირავდნენ,
ერკინებოდნენ ქარიშხლებს,
ადიდებდნენ და აქებდნენ
მსხვერპლად შეწირულ რაინდებს.
ბაგრატიონთა ხანაში,
ქალები აკვნებს არწევდნენ.
კეთილშობილი მხედრები,
ღვთის ღალატს სიკვდილს არჩევდნენ.
ერეკლეს ღალატს მხედრებმა,
ომში სიკვდილი არჩიეს.
მეფეებმა და მხედრებმა,
ქვეყანა გადაარჩინეს.
გადაარჩინეს ქვეყანა,
წარღვნას და გადაშენებას.
ვაშა, ქართველთა წინაპრებს,
დიდება ქვეყნის შენებას.