ვიღაც ღვთის გლახას ავატარზე ჩემი ფოტო აქვს,
რა პოეტია, რა კაცია ანდა რა ჯიშის?
ჩემი რეინკარნაციის და აღდგომის დროა,
პასუხს მოვითხოვ, მე არ ვიყო ოშო რაჯნიში.

ვატყობ მაგ პოეტს დაუგროვდა იმდენი კარმა,
ვერც წრიული და ვერც ოთხკუთხა სიცარიელე,
ვეღარ უშველის, მოთმინებას თანდათან ვკარგავ,
ვერ გადარჩება სწორი გზებით ვინც არ იარა.

ან რა აუტყდა ეს ლექსებით მედიტაცია,
გრაფომანული ვნებები თუ ვერ დაიოკა,
ჩემთან მოვიდეს თუ გაბედავს, თუ ვაჟკაცია,
მაგისთანების სამკურნალო ვიცი იოგა.

არ უწერია მაგ მართლაცდა გლახას ამჯერად,
არც სამოთხე და არც სამადჰი, თუნდაც სატორი,
უნდა ითმინოს, უნდა იყოს ცოტაც დამჯერი,
გასხივოსნებას ვერ მიაღწევს ჯერ ეგ ავტორი.

უნდა ათრიოს მოთმინებით ლექსების გუდა,
ყველა კარმებიც პოეტურად უნდა ათრიოს,
ჯერ ვერ გახდება ჩემნაირი ბლატნოი ბუდა,
ჰოდა ჩემს სურათს ავატარზე უთხრას - ადიოს!