გარეთ ქარი სხვათაშორის ქროდა,
  მეზობელთან ჭიპს იჭრიდა როკი.
  მე მოწყენის სეანსები მქონდა,
  არაყს ვსვამდით მე, სევდა და ბლოკი.

  ღამე გარეთ მარტოდმარტო იდგა,
  როგორც კარებმიხურული კაცი
  და სიჩუმე დაარღვია მინამ
  შინაგანი პროტესტების განცდით.

  არაფერი არ მომხდარა თითქოს,
  მე და ბლოკი ვაცილებდით ნაღველს.
  მაგიდაზე მთვარე ლაქად იდო
  და ნახევრად მიჩვენებდა სახეს...
   
     
              ზამთრისპირული

  ხმამაღლა უსტვენს ქარი ნოემბრის,
  სევდისპირულზე თვლემენ ქუჩები.
  მოეწურება ფერი დროებით
  ამინდს სიცივით დამსკდარ ტუჩებზე.
  ჩამოარიგებს ქარი ფოთლების
  ყვითელ წერილებს, ჯერწაუკითხავს,
  სევდიან მოტივს ზამთრის მოთმენის
  კვლავ უსტვენს ქარი ქუჩის კუთხიდან.