იქნებ მეც მქვია მთების არწივი,
ჭიუხს გაზრდილი ობოლი მართვე,
იქნებ ნისლი ვარ, არაგვის ჭალებს,
ყველა ტკივილს და კაეშანს ვართმევ.
იქნებ მგელიც ვარ, დამზრალ ხეობებს,
ჩემი რომ აკრთობს ყმუილი მგლური,
ან ჭინჭარი ვარ ჩაშლილ აულში,
ჩასამკვიდრებლად შემოპარული.
რა ვიცი?! იქნებ ერთი ლექსიც ვარ,
ფეხონში უცებ დამცდარი ბაგეს,
იქნებ დამარქვეს ხონდათ ვეფხვია
და შემდეგ ჩემზე მითები აგეს.
იქნებ სათიბიც ვიყავი უწინ,
სთველში ჭერხოში მარხილით მზიდეს,
იქნებ საავდრო ღრუბელიც მერქვა,
მერე ქარებმა გადამიწმინდეს.

დღეს კი ვინა ვარ?! თავად არ ვიცი,
ან საით მიმაქვს ცოდვილი სული,
ჯანდაბას, მერქვას ლექსი ბეჩავი,
ჩემს პოეზიას-ვადაგასული.