ოთახში,
სადაც ყოველ ღამე დადიხარ სტუმრად,
სადაც თითებით ნამუსს ხდიან ფორტეპიანოს,
(ვიღაცა მღერის...)
შენს მოსვლამდე ვცეკვავ ლოდინთან
თვალებსაც არ ვხრი...
სითამამე დამყვა გენიდან.
ოთახში,
სადაც ყალბი ფერი დაჰკრავს ღიმილს და
მანამდე დილა არ ჩამორეცხავს ღამის ნაკვალევს,
სუნთქავს ირიბად.

სხეულდაშლილი იერი აქვს დილიდან ოთახს,
სახედადღაბნილს ქალებს ჰგვანან თითქოს კედლებიც
უმაკიაჟოდ.

იქ სადაც...

შენ ყოველ ღამე
სტუმრობ კვამლით გაბოლილ ოთახს,
ჭიქა კონიაკს იდგამ წინ და ეწევი დიდხანს,
ჟღერს სასმლის სუნით გაჟღენთილი ფორტეპიანო
“LAST PLAY"
ვცეკვავ
მხოლოდ შენთვის,
შენ ვერც კი ამჩნევ,
რომ თვალებს მხოლოდ შენი მზერის წინაშე ვხრი და
რახანია
ასე მივდივარ,
(კურტიზანი ქალების მსგავსად),
მარტოობა მიმყვება შენგან

ოთახიდან
სადაც ყოველდღე ჟღერს
"LAST PLAY"