იცი მიმტყუნა შემოდგომამ_
ამყარა იმედი, გამაშიშვლა,
ტოტებმოკეცილი ხეებივით
დავდივარ მიწაზე ფეხწაჭრილი...

იცი, აღარ გეძებ ჩემს ქალაქში,
უბრალოდ ხანდახან მელანდები,
ბუკინისტის გადაცრეცილ დახლებზეც
შენს წიგნებს არ ვეძებ გამეტებით...

და აღარც მეგობრებს ვეკითხები,
აქვთ თუ არა შენი პოეზია,
სტრიქონიც შეცივნულ ბეღურას გავს_
სცივა, კვდება და ვერ გაუგია...

იცი ზამთარი შემოიპარა_
უხეირო, მოსყიდული დესპანივით,
შემოდგომა წვიმად შეიშალა
ძალად გათხოვილი ქალწულივით....