ნიუ იორკში მაწანწალების ბომონდი საჯარო პარკებში სახლობს, ეს კარგად იცოდა ვალანსმა და, როცა მეცხრე ციდან პირდაპირ მიწაზე ჩამოაგდეს, სხვა რა გზა ჰქონდა, მედისონ სკვერს მიაშურა.
მოსწავლე გოგონასავით ქორფა და მორცხვი მაისი გაკვირტული ხეებიდან იმზირებოდა, მაგრამ ჯერ კიდევ ციოდა, ამიტომ სკვერის ახალმა სტუმარმა პალტო მჭიდროდ შემოიხვია, უკანასკნელ სიგარეტს მოუკიდა და ერთ-ერთ ძელსკამზე ჩამოჯდა. სამიოდე წუთი იმ  ბოლო ას დოლარზე სწუხდა, რომელსაც ავტომობილით საბოლოოდ სეირნობისას გამოეთხოვა, საგზაო პოლიციამ წესების დარღვევისთვის დააჯარიმა, მერე დარდი გულიდან გადაიყარა და იმედიანად მოისინჯა თითოეული ჯიბე, მაგრამ  უშედეგოდ, ერთი პენიც კი აღარ დარჩენოდა.
საბრალო, დილით ბინიდანაც გამოაგდეს, ავეჯი ვალების გასატუმრებლად გაყიდა, ტანსაცმელი კი მსახურს უსახსოვრა ხელფასის ნაცვლად, მხოლოდ ისღა შემორჩა, რაც ახლა ეცვა. მთელს ქალაქში მისთვის ამიერიდან აღარც საწოლი მოიპოვებოდა, აღარც ხეირიანი საჭმელი, აღარც ავტომობილი, აღარც წითელი მიხაკი ღილკილოში ჩასაბნევად, რადგან საკუთარი სახსრები აღარ გააჩნდა, მეგობრების ხარჯზე კი ცხოვრებას არ იკადრებდა. ბედმა პარკებისა და სკვერების მეტი არჩევანი არ დაუტოვა.
აქამდე ვალანსი ბიძის მემკვიდრეობას ღებულობდა, ახლა კი მოხუცი გაცხარდა და გაბრაზებულმა ანდერძი გააუქმა, რადგან ძმისწულმა უარი უთხრა, მისი შერჩეული გოგონა მოეყვანა ცოლად. იმედიც აღარაფრის ჰქონდა, ბიძამისს სხვა ძმისწულიც ჰყავდა, გენიალოგიური ხის მეორე შტოდან, ადრე მის მიმართ უფრო კეთილგანწყობილი იყო, მაგრამ მოგვიანებით შეიცვალა აზრი, ის ბიჭიც უგზო-უკვლოდ გაუჩინარდა ჰორიზონტიდან... ხომ შეიძლებოდა უეცრად გამოჩენილიყო და მთელი მემკვიდრეობა მას დარჩენოდა..., თავს ისე გრძნობდა, როგორც ჯოჯოხეთის კუპრით სავსე ქვაბში ჩავარდნილი ლუციფერი...
  ჩაფიქრებული იჯდა მემკვიდრეობადაკარგული ახალგაზრდა ძელსკამზე, სიგარეტის ნარჩენს ისევ მოუკიდა, საათს დახედა, ათი სააათი სრულდებოდა. პარკში ცოტა ხალხი დარჩა, სკამების მუდმივი ბინადრებიც არ იყვენენ ბევრნი, ეტყობა, დააფრთხო გაზაფხულის ჯერ კიდევ ცივმა ამინდმა.
მოგვიანებით ვალანსმა შენიშნა, რომ გვერდითა სკამიდან ვიღაც წამოდგა, უცნობი პირდაპირ მისკენ გამოემართა და გვერდით მიუჯდა, ვერ იტყოდი რა ასაკის იყო, არც ახალგაზრდა ეთქმოდა, არც მოხუცი, იაფფასიანი თავშესაფრის ბინადარივით ობის სუნი ასდიოდა, სამართებელზე და სავარცხელზე, ჩანს, დიდი ხნის წინ ეთქვა უარი, სასმელი, ეტყობოდა, ძალიან უყვარდა და ცხვირი ასწითლებოდა. ახალმოსულმა გაუბედურებულ ახალგაზრდას ასანთი სთხოვა, სიგარეტს მოუკიდა და გამოლაპარაკა:
- აქ ეტყობა ახალი ხარ, პირველად გხედავ, თან რიგიანი მკერავის შეკერილი ტანსაცმელი გაცვია, ერთი შეხედვით შემიძლია ამის გამოცნობა, ცოტა ხნით შემოიარე? ხელს ხომ არ გიშლი? მეშინია, ძალიან მეშინია, გესმის?! ხალხს ჰგონია, გავგიჟდი, ამას რომ ვამბობ, დღეს მთელი დღის მანძილზე ერთი ბრეტცელი და ვაშლი ვჭამე მხოლოდ, ხვალ კი რიგში უნდა ჩავდგე ადვოკატთან სამი მილიონის მისაღებად, მერე ხშირად ვივლი აი, იმ ძვირადღირებულ რესტორანში, ქუჩის გადაღმა რომ დგას და გარს მოდური ავტომანქანები შემორტყმია, არ გჯერა?
- როგორ არ მჯერა, მწარედ გაეცინა ვალანსს, ეჭვიც არ შემპარვია შენს სიტყვებში, მე კი გუშენდელი დღიდან დავსახლდი პარკში და ჯიბეში ხუთი ცენტიც კი არ მიგდია.
- იცი, მაწანწალას არ გავხარ, მიუგო ახალმა ნაცნობმა, მგონი ვხვდები რაც დაგემართა, რამდენიმე წლის წინ მეც მაღალ საზოგადოებაში ვტრიალებდი, რამ გაგაუბედურა, თამაშიდან როგორ გამოვარდი?
- სამსახური დავკარგე.
- ხო, ცხოვრება მოულოდნელობებითაა სავსე, დღეს ფაიფურის ჭურჭლიდან მიირთმევ, ხვალ კი მშიერი ხარ, მეც არანაკლებ დამჩაგრა ბედმა, ხუთი წლის წინ ჩემზე ბედნიერი ადამიანი იშვიათი იყო, ხელის განძრევაც კი არ მჭირდებოდა, ფუფუნებაში ვცხოვრობდი, არ გაგიკვირდეს, ამას რომ ხშირად ვიმეორებ, მაგრამ მეშინია, მართლა მეშინია...… სახელი არ მითქვამს შენთვის, აიდი მქვია, გაგიგია მოხუცი მილიონერი, პაულდინგი? ბიძაჩემია, ერთ დროს მის სახლში ვცხოვრობდი, ჩემს ნებისმიერ სურვილს ხალისით ასრულებდა... მართლა, თქვენი სახელი?
- დოუსონი მქვია, მიუგო ვალანსმა.
- მერე  ბედის ბორბალი უკუღმა დამიტრიალდა, მემკვიდრეობა გამიუქმეს და ქუჩაში დავრჩი...  ერთი  კვირის წინ ქვანახშირის შესანახ სარდაფში ვცხოვრობდი დივიზიონ სტრიტზე, განაგრძო აიდიმ, ერთ თაღლითთან, თვალხამხამა მორისთან ერთად, წასასვლელი არსად მქონდა, გავიხედე და კარს პოლიციის შიკრიკი მოგვადგა წერილით ხელში, დოუსონ, წერილი, ბიძაჩემის სახელით, ცნობილმა მოსამართლემ, მიდიმ გამომიგზავნა, მოხუცს მოუსურვებია, ისევ გავხდე მისი მემკვიდრე და კვლავ ხელგაშლით ვხარჯო ფული. ხვალ, ათ საათზე ვარ დაბარებული ოფისში, სამი მილიონის მემკვიდრე ვხდები, ჯიბის ფულად კი ათი ათასზე მეტი მექნება, მაგრამ მეშინია, დოუსონ, ძალიან მეშინია...
მაწანწალა ფეხზე წამოხტა, აკანკალებული ხელები თავზე შემოიჭდო, სუნთქვა უჭირდა და ისტერიულად ბურდღუნებდა...
ვალანსმა ხელი სტაცა, კვლავ სკამზე დასვა; -წყნარად, დამშვიდდი, კაცი იფიქრებს, რაღაც უბედურება დაემართაო, ხმამაღლა შემოუძახა საბრალოს, - კი  მაგრამ, რისი გეშინია?
აიდი ცახცახებდა, ბროდვეის ნეონის შუქები შიშისგან შეცვლილ სახეს ანათებდნენ.
- რისი მეშინია? მეშინია რომ ხვალამდე რაღაც დამემართება, არ ვიცი, რა, მაგრამ ხელი შემეშლება მემკვიდრეობის მიღებაში... შეიძლება მანქანამ გამიტანოს, ხე გადატყდეს და დამეცეს, სახლის სახურავიდან ჩამოვარდნილმა აგურმა თავი გამიტეხოს... ადრე არაფრის მეშინოდა, პარკში ასობით ღამე მაქვს გატარებული, ისე, რომ წარბიც არ შემიხრია, ისიც კი არ ვიცოდი, პირში ხემსის ჩადება მეღირსებოდა თუ არა, ახლა კი... ფული მიყვარს, დოუსონ, თავი ყოვლისშემძლე მგონია, როცა ხელში ტკიცინა დოლარები მიჭირავს... მუსიკა... ყვავილები... დახვეწილი სამოსი... თუმცა, როცა გავუბედურდი, დიდად არ მიდარდია, დავივიწყე უწინდელი ცხოვრება, მაშინაც ბედნიერი ვიყავი, ჩამოძონძილი და მშიერი შადრევნის ცეკვას ან ეტლების მისვლა-მოსვლას რომ ვადევნებდი თვალს, რადგან უკვე აღარაფრის იმედი მქონდა, არ ვფიქრობდი, რომ ღმერთი კვლავ გამოიმეტებდა ჩემთვის წყალობას... ახლა კი ვიცი, კიდევ მომეცა შანსი, ცხოვრება უკეთესობისკენ შევცვალო და თორმეტი საათი ვეღარ მომოთმენია, დრო სასწაულად გაიწელა... ვინ იცის, რამდენი რამ შეიძლება დამემართოს, იქნებ დავბრმავდე ხვალამდე, ან, სულაც, გული გამისკდეს, იქნებ დღეს სამყაროს აღსასრულიც კი დადგეს...
აიდი ისევ ფეხზე წამოხტა აკანკალებული, მეზობელი სკამებიდან დანარჩენმა მაწანწალებმაც დაიწყეს ცქერა, ვალანსმა ხელმკლავი გამოსდო,სასეირნოდ წაიყვანა საბრალო და დამშვიდება სცადა. აიდი ცოტა დამშვიდდა, მაგრამ სთხოვა, ხვალამდე  არ დამტოვოო.
ცარიელ მეხუთე ავენიუს გაუყვნენ, შემდეგ დასავლეთით ოცდამეათე ავენიუ გადაკვეთეს, იქიდან ბროდვეიზე გავიდნენ, ვალანსმა სულ ერთი წამი მოცდა თხოვა აიდის და სიბნელეში გაუჩინარდა, იქვე ნაცნობი სასტუმრო ეგულებოდა.
სასტუმროს ბარში ძველი ბარმენი, ჯიმი დახვდა, მან ჯერ არ იცოდა, რა გადახდა თავს მდიდარ კლიენტს და უწინდელი პატივით მიესალმა.
- ჯიმი, გარეთ მაწანწალა დგას, ძალიან მშიერია, ფული რომ მივცე, წავა და დალევს, თუ შეგიძლია, ორიოდე სენდვიჩი მომეცი, გავუტან.
- როგორც მიბრძანებთ, ბატონო ვალანს, მიუგო ბარმენმა და ქაღალდის ხელსახოცში გახვეული ორი ცალი უფასო სენდვიჩი გაატანა ძველ კლიენტს.
აიდი მორჩილად იდგა იქ, სადაც დატოვა, სენდვიჩების დანახვამ ძალიან გაახარა, მოშივებოდა, ჯერ ერთი აიღო, მაგრამ როცა კომპანიონმა მიუგო, არ მშია, მეორეც შენი იყოსო, საგულდაგულოდ შეინახა, მეტი არ მინდა, მეშინია, ზედმეტი არ მომივიდეს, არ მაწყინოსო, მიუგო გაოცებულს.
მოგვიანებით ორივენი პარკში დაბრუნდნენ, ღამე ძელსკამებზე უნდა გაეთიათ.
აიდი გამხიარულდა, ,,საწოლი” ახალ მეგობარს თავის გვერდით შეურჩია, თან დასძინა, აქ შუქი არ აღწევს და კარგად დაგეძინებაო, მერე კი შეპირდა,  მემკვიდრეობას მივიღებ თუ არა, სამსახურს გაშოვნინებ, ძალიან დამეხმარე, შენ რომ არა, ხვალამდე ვერ მივაღწევდიო.
ვალანსს არ ეძინებოდა, კარგა ხანი უცქერდა ვარსკვლავებს, გრძნობდა, რომ ემოციებისგან დაიცალა, გათავისუფლდა შიშისგან, სინანულისგან, ტკივილის შეგრძნებისგან...ფიქრებში ჩაეფლო, გახსენდა თავისი უცნაური კომპანიონი და გაეცინა... ამასობაში განთიადიც მოახლოვდა, როგორც იქნა ჩაეძინა ხმელ, მოუხერხებელ ძელსკამზე...
დილით, ზუსტად ათ საათზე, ორივე მოსმართლე მიდის ოფისთან იდგნენ ენ სტრიტზე.
აიდი, რაც უფრო ახლოვდებოდა შესვლის დრო, მით უფრო იძაბებოდა, მალე უხმეს კიდეც, ორივემ ერთად შეაბიჯა კაბინეტში...
მოსამართლემ გაოცებით შეათვალიერა მოსულნი, პირველი, ვალანსი, ძველი ნაცნობი იყო, გააკვირვა მისმა დანახვამ მაწანწალასთან ერთად, მაგრამ არაფერი თქვა, მერე აიდის შეავლო თვალი და მიუგო:
- ბატონო აიდი, გუშინ მეორე წერილიც გამოგიგზავნეთ, არ მიგიღიათ? ბატონმა პაუდლინგმა ბოლო წამს გადაიფიქრა თქვენთვის მემკვიდრეობის დაბრუნება და მთხოვა მეცნობებინა, რომ მისი ნათესაობის იმედი აღარ გქონდეთ.
აიდიმ უცებ შეწყვიტა კანკალი, სახეზე ფერი დაუბრუნდა, ბეჭებში გასწორდა, ყბა წინ წამოეწია, თავიდან შელახული ქუდი მოიგლიჯა, ღრმად ამოისუნთქა და მწარედ ჩაიცინა: - გადაეცით  ბებერ პაულდინგს, ჯანდაბამდეც გზა ჰქონია, მე არაფერი მიჭირს, როგორმე გავიტან თავს, შეტრიალდა და უკანმოუხედავად დატოვა მოსამართლის ოთახი მტკიცე ნაბიჯებით.
მოსამართლე მიდი ახლა ვალანსისკენ შებრუნდა და გაღიმებულმა მიუგო:
- რა კარგია რომ მოხვედი და შენი ძებნა არ დამჭირდა, ბიძაშენს სურს შინ დაბრუნდე, მეტად აღარ ბრაზობს, შეურიგდა არსებულ სიტუაციას, შენ ისევ მისი ...
აქ უკვე სიტყვა გაუწყდა მოსამართლეს, შეხედა ახალგაზრდას და თავის კლერკს უხმო…აღელვებულმა:
- ადამს, დროზე მოდით და ერთი ჭიქა წყალი წამოიღეთ, ბატონ ვალანსს გული წაუვიდა...



________________________________________________
Title:    The Shocks Of Doom
Author: O Henry [More Titles by Henry]

There is an aristocracy of the public parks and even of the vagabonds who use them for their private apartments. Vallance felt rather than knew this, but when he stepped down out of his world into chaos his feet brought him directly to Madison Square.

Raw and astringent as a schoolgirl--of the old order--young May breathed austerely among the budding trees. Vallance buttoned his coat, lighted his last cigarette and took his seat upon a bench. For three minutes he mildly regretted the last hundred of his last thousand that it had cost him when the bicycle cop put an end to his last automobile ride. Then he felt in every pocket and found not a single penny. He had given up his apartment that morning. His furniture had gone toward certain debts. His clothes, save what were upon him, had descended to his man-servant for back wages. As he sat there was not in the whole city for him a bed or a broiled lobster or a street-car fare or a carnation for buttonhole unless he should obtain them by sponging on his friends or by false pretenses. Therefore he had chosen the park.

And all this was because an uncle had disinherited him, and cut down his allowance from liberality to nothing. And all that was because his nephew had disobeyed him concerning a certain girl, who comes not into this story--therefore, all readers who brush their hair toward its roots may be warned to read no further. There was another nephew, of a different branch, who had once been the prospective heir and favorite. Being without grace or hope, he had long ago disappeared in the mire. Now dragnets were out for him; he was to be rehabilitated and restored. And so Vallance fell grandly as Lucifer to the lowest pit, joining the tattered ghosts in the little park.

Sitting there, he leaned far back on the hard bench and laughed a jet of cigarette smoke up to the lowest tree branches. The sudden severing of all his life's ties had brought him a free, thrilling, almost joyous elation. He felt precisely the sensation of the aeronaut when he cuts loose his parachute and lets his balloon drift away.

The hour was nearly ten. Not many loungers were on the benches. The park-dweller, though a stubborn fighter against autumnal coolness, is slow to attack the advance line of spring's chilly cohorts.

Then arose one from a seat near the leaping fountain, and came and sat himself at Vallance's side. He was either young or old; cheap lodging-houses had flavoured him mustily; razors and combs had passed him by; in him drink had been bottled and sealed in the devil's bond. He begged a match, which is the form of introduction among park benchers, and then he began to talk.

"You're not one of the regulars," he said to Vallance. "I know tailored clothes when I see 'em. You just stopped for a moment on your way through the park. Don't mind my talking to you for a while? I've got to be with somebody. I'm afraid--I'm afraid. I've told two or three of those bummers over about it. They think I'm crazy. Say--let me tell you--all I've had to eat to-day was a couple pretzels and an apple. To-morrow I'll stand in line to inherit three millions; and that restaurant you see over there with the autos around it will be too cheap for me to eat in. Don't believe it, do you?

"Without the slightest trouble," said Vallance, with a laugh. "I lunched there yesterday. To-night I couldn't buy a five-cent cup of coffee."

"You don't look like one of us. Well, I guess those things happen. I used to be a high-flyer myself--some years ago. What knocked you out of the game?"

"I--oh, I lost my job," said Vallance.

"It's undiluted Hades, this city," went on the other. "One day you're eating from china; the next you are eating in China--a chop-suey joint. I've had more than my share of hard luck. For five years I've been little better than a panhandler. I was raised up to live expensively and do nothing. Say--I don't mind telling you--I've got to talk to somebody, you see, because I'm afraid--I'm afraid. My name's Ide. You wouldn't think that old Paulding, one of the millionaires on Riverside Drive, was my uncle, would you? Well, he is. I lived in his house once, and had all the money I wanted. Say, haven't you got the price of a couple of drinks about you--er--what's your name--"

"Dawson," said Vallance. "No; I'm sorry to say that I'm all in, financially."

"I've been living for a week in a coal cellar on Division Street," went on Ide, "with a crook they called 'Blinky' Morris. I didn't have anywhere else to go. While I was out to-day a chap with some papers in his pocket was there, asking for me. I didn't know but what he was a fly cop, so I didn't go around again till after dark. There was a letter there he had left for me. Say--Dawson, it was from a big downtown lawyer, Mead. I've seen his sign on Ann Street. Paulding wants me to play the prodigal nephew--wants me to come back and be his heir again and blow in his money. I'm to call at the lawyer's office at ten to-morrow and step into my old shoes again--heir to three million, Dawson, and $10,000 a year pocket money. And--I'm afraid--I'm afraid."

The vagrant leaped to his feet and raised both trembling arms above his head. He caught his breath and moaned hysterically.

Vallance seized his arm and forced him back to the bench.

"Be quiet!" he commanded, with something like disgust in his tones. "One would think you had lost a fortune, instead of being about to acquire one. Of what are you afraid?"

Ide cowered and shivered on the bench. He clung to Vallance's sleeve, and even in the dim glow of the Broadway lights the latest disinherited one could see drops on the other's brow wrung out by some strange terror.

"Why, I'm afraid something will happen to me before morning. I don't know what--something to keep me from coming into that money. I'm afraid a tree will fall on me--I'm afraid a cab will run over me, or a stone drop on me from a housetop, or something. I never was afraid before. I've sat in this park a hundred nights as calm as a graven image without knowing where my breakfast was to come from. But now it's different. I love money, Dawson--I'm happy as a god when it's trickling through my fingers, and people are bowing to me, with the music and the flowers and fine clothes all around. As long as I knew I was out of the game I didn't mind. I was even happy sitting here ragged and hungry, listening to the fountain jump and watching the carriages go up the avenue. But it's in reach of my hand again now--almost--and I can't stand it to wait twelve hours, Dawson--I can't stand it. There are fifty things that could happen to me--I could go blind--I might be attacked with heart disease--the world might come to an end before I could--"

Ide sprang to his feet again, with a shriek. People stirred on the benches and began to look. Vallance took his arm.

"Come and walk," he said, soothingly. "And try to calm yourself. There is no need to become excited or alarmed. Nothing is going to happen to you. One night is like another."

"That's right," said Ide. "Stay with me, Dawson--that's a good fellow. Walk around with me awhile. I never went to pieces like this before, and I've had a good many hard knocks. Do you think you could hustle something in the way of a little lunch, old man? I'm afraid my nerve's too far gone to try any panhandling."

Vallance led his companion up almost deserted Fifth Avenue, and then westward along the Thirties toward Broadway. "Wait here a few minutes," he said, leaving Ide in a quiet and shadowed spot. He entered a familiar hotel, and strolled toward the bar quite in his old assured way.

"There's a poor devil outside, Jimmy," he said to the bartender, "who says he's hungry and looks it. You know what they do when you give them money. Fix up a sandwich or two for him; and I'll see that he doesn't throw it away."

"Certainly, Mr. Vallance," said the bartender. "They ain't all fakes. Don't like to see anybody go hungry."

He folded a liberal supply of the free lunch into a napkin. Vallance went with it and joined his companion. Ide pounced upon the food ravenously. "I haven't had any free lunch as good as this in a year," he said. "Aren't you going to eat any, Dawson?

"I'm not hungry--thanks," said Vallance.

"We'll go back to the Square," said Ide. "The cops won't bother us there. I'll roll up the rest of this ham and stuff for our breakfast. I won't eat any more; I'm afraid I'll get sick. Suppose I'd die of cramps or something to-night, and never get to touch that money again! It's eleven hours yet till time to see that lawyer. You won't leave me, will you, Dawson? I'm afraid something might happen. You haven't any place to go, have you?"

"No," said Vallance, "nowhere to-night. I'll have a bench with you."

"You take it cool," said Ide, "if you've told it to me straight. I should think a man put on the bum from a good job just in one day would be tearing his hair."

"I believe I've already remarked," said Vallance, laughing, "that I would have thought that a man who was expecting to come into a fortune on the next day would be feeling pretty easy and quiet."

"It's funny business," philosophized Ide, "about the way people take things, anyhow. Here's your bench, Dawson, right next to mine. The light don't shine in your eyes here. Say, Dawson, I'll get the old man to give you a letter to somebody about a job when I get back home. You've helped me a lot to-night. I don't believe I could have gone through the night if I hadn't struck you."

"Thank you," said Vallance. "Do you lie down or sit up on these when you sleep?"

For hours Vallance gazed almost without winking at the stars through the branches of the trees and listened to the sharp slapping of horses' hoofs on the sea of asphalt to the south. His mind was active, but his feelings were dormant. Every emotion seemed to have been eradicated. He felt no regrets, no fears, no pain or discomfort. Even when he thought of the girl, it was as of an inhabitant of one of those remote stars at which he gazed. He remembered the absurd antics of his companion and laughed softly, yet without a feeling of mirth. Soon the daily army of milk wagons made of the city a roaring drum to which they marched. Vallance fell asleep on his comfortless bench.

At ten o'clock on the next day the two stood at the door of Lawyer Mead's office in Ann Street.

Ide's nerves fluttered worse than ever when the hour approached; and Vallance could not decide to leave him a possible prey to the dangers he dreaded.

When they entered the office, Lawyer Mead looked at them wonderingly. He and Vallance were old friends. After his greeting, he turned to Ide, who stood with white face and trembling limbs before the expected crisis.

"I sent a second letter to your address last night, Mr. Ide," he said. "I learned this morning that you were not there to receive it. It will inform you that Mr. Paulding has reconsidered his offer to take you back into favor. He has decided not to do so, and desires you to understand that no change will be made in the relations existing between you and him."

Ide's trembling suddenly ceased. The color came back to his face, and he straightened his back. His jaw went forward half an inch, and a gleam came into his eye. He pushed back his battered hat with one hand, and extended the other, with levelled fingers, toward the lawyer. He took a long breath and then laughed sardonically.

"Tell old Paulding he may go to the devil," he said, loudly and clearly, and turned and walked out of the office with a firm and lively step.

Lawyer Mead turned on his heel to Vallance and smiled.

"I am glad you came in," he said, genially. "Your uncle wants you to return home at once. He is reconciled to the situation that led to his hasty action, and desires to say that all will be as--"

"Hey, Adams!" cried Lawyer Mead, breaking his sentence, and calling to his clerk. "Bring a glass of water--Mr. Vallance has fainted."