მოდი, ამგლიჯე ნაჭრებად ხორცი,
სანამ ნარჩენი ნაფლეთები სულს დალანდავდეს...
მერე, სახეში შემომასხი ნაზავი ფერთა!..
ეს დემონებიც განდევნე ლოცვით,
სიცოცხლის სუნთქვა ჩაუნერგე გულქვა დარაბებს,
მერე, წადი და ერთი ერთზე დამტოვე ღმერთთან!


ნუთუ კარები ღია დაგრჩა გულში გამსვლელი?!
სანამ თებერვალს ჩაურაზავს კარი შიგნიდან,
სანამ ფილტვები ნიკოტინის შხამით აივსო...
მოდი, გამათბე მოცახცახე თაფლის სანთლებით...
სანამ ცოდვილს სულს აცრემლებულ ხატთან მივიტან...
და შეეცადე, ეს ზამთარი გამიმაისო!..



თუმცა სიცოცხლე მსურს გალობად გადავამღერო,
ვხედავ - გულგრილად მიღიმიან ციდან ღმერთები...
მუხლმოდრეკილი მივადგები სააღმსარებლოს,
ჩარაზულ კართან წვრილ ცოდვებად ჩავიფერფლები...