ვიღვიძებ სახლში
სადაც ყოველ გამთენიისას მესმის სიმღერა მეეზოვის
ყრუდ მაგრამ მაინც...
ვუყურებ ობმოდებულ ჭერს პირველი თვალის გახელისას
და სინესტისგან დახატულ ფიგურებს,
ვუხამებ კადრებს ცხოვრებიდან.
ვაჩერებ მზერას.
წინაღამის წვიმებით შესრულებული პორტრეტი
მოჰგავს მაცხოვარს.
ვხუჭავ თვალებს.
ვგრძნობ როგორ მოიზლაზნება ფეხებიდან ზევით
ჩემი ბრმა კატა და მუცელზე წვება.
სიბერისგან გაქუცულ ბეწვს ტოვებს ზეწარზე, იკრუნჩხება,
მეკი ერთბაშად ზიზღი მერევა.
ძველი რადიოს სადენებში შხრიალი ისმის
ვიღაც კითხულობს სახარების რომელიღაც თავს,
ვშორდები ცას და მიწას ვეკვრი ზურგით თანდათან.
ვრთავ მელოდიას.
უკმაყოფილო მეეზოვე ჩუმად ბუტბუტებს
რადგან უსმენდა დილის ლოცვას ღია ფანჯრიდან.
მინდა დავხურო ყველა სარკმელი
სახლის
რომელიც ხავსმოდებულ, მიტოვებულ, ეკლესიას ჰგავს.
სადაც გამვლელი, ვინმე მგზავრი,
მოვხვდი შემთხვევით და ვერ ვუკმიე საკმეველი...
ვახელ ისევ თვალს.
სადენებში შხრიალი ისმის.
ვგრძნობ ჩემს მუცელზე როგორ სძინავს
სიბერისაგან დაბრმავებულ, დაკრუნჩხულ კატას.
სიცარიელის ტკივილს გრძნობს ალბათ
მაშინ როდესაც
სისხლი სდის ზეცას რახანია წვიმის სანაცვლოდ,
რწმენა მოკვეთეს მუცლიდან და
ნააბორტალი ქალის ფერი დაჰკრავს ახლა
(ვგავარ) სამყაროს.