ვლოცულობ როცა გძინავს,
დახუჭული გაქვს თვალი,
და წამწამები ხშირი,
და ტუჩ-ნიკაპი წყნარი.

ვლოცულობ როცა გშია,
ტირილით სკდება ბაგე.
შენს ხმას მერმისი ჰქვია,
შენს თვალს ფერი აქვს მწვანე.

ვლოცულობ როცა მიმზერ,
და ჩემს ანარეკლს ვხედავ.
ვლოცულობ ფაქიზ თოვლზე
ფეხის დადგმას რომ ვბედავ.

ვლოცულობ როცა ღიმილს,
შენ რომ ასხივებ ახლა,
არსით მიადგეს ჩრდილი,
ან არ დაედოს დამღა.

ვლოცულობ, და ეს ლოცვა,
ვიცი საგზლად არ კმარა.
მთავრდება ცრუ სიტყვების
და პოეზიის ხანა.