ჭავჭავაძის გამზირს ნელი ნაბიჯებით მივუყვებოდი, იმდენად ღრმად ვიყავი ფიქრებში ჩართული ნაბიჯებს გაუცნობიერებლად ვდგამდი, უცებ ავტობუსის რიხიანი ხმა გაისმა და ფიქრი დამირღვია...  განვაგრძე გზა, გარშემო მიმოვიხედე და ცოტა ნაბიჯსაც მოვუმატე - „უნივერსიტეტში არ დამაგივანდეს-მეთქი“
        ჩემს წინ ახალგაზრდა, სასიამოვნო გარეგნობის ქალი მიდიოდა, რომელსაც ხელი ალბათ ხუთ წლამდე ბავშვისთვის ჰქონდა ჩაკიდული. ბავშვი გაუჩერებლად ტიტინებდა, მაგრამ მანქანების ხმაურში მისი ხმა მკაფიოდ არ ისმოდა, მხოლოდ ერთი გავიგონე:
- დედი, დედი, ბაღში მასწავლებელმა გვითხრა თუ რა არის იოლი, რასაც ყველა გააკეთებსო...
        შთაბეჭდილება დამრჩა ქალს საერთოდ არ მოუსმენია ბავშვისთვის, უბრალოდ „ყურმა გაიგონა“ და კითხვა დაუსვა:
- აბა, რა არის მარტივი?
        ბავშვს სახეზე სიხარულისგან ალმური დაედო, რადგან იცოდა პასუხი და სწრაფად მიუგო:
- სირბილი, თამაში, ლაპარაკი...
- კიდევ, კიდევ რა არის მარტივი?
-  სუნთქვა, ტელევიზორის ყურება, ხატვა...
        ქალმა ნაზად გაუღიმა ბავშვს, თავზე ხელი გადაუსვა და უთხრა:
- მარტივი ამქვეყნად  არც სუნთქვაა, არც ლაპარაკი, არც სირბილი... გარდა ამისა - "მარტივი სხვისი აზრებით და სხვის ხარჯზე ცხოვრებაა".

ბავშვმა გაუცნობიერებლად გაიღიმა...
მეც გამეღიმა, ალბათ ასეთ პასუხს, რომ არ ველოდი...