მარჯვნივ იდო მონომახის ქუდი,
ცეცხლი ენთო, ყინვა ტოტებს ტეხდა,
მტკნარ სახეზე ფერი ედო მუქი,
ოხრავდა და კამათობდა ღმერთთან...

შეამსხვრია შუბლი ჭირხლის მინას,
ეგ, ვინ არის! - კითხულობდა რისხვით -
სიცოცხლესაც გადამთიელს სწირავს,
ამაყია, უსაშველოდ ფიცხი...

ვინ დაბადა უშიშარი გმირი -
ჩაეკითხა - მიურატი ბორგავს -
სისხლში აქვთო თავგანწირვის ნიჭი,
თქვენ არ იცნობთ ქართველების მოდგმას...

ჩაიარეს წლებმა ნაწილ-ნაწილ,
დიდი ფრანგი - ეგ ხომ იყო წინათ,
მონომახის ქუდზე სისხლის წვეთი,
ივერიის სადიდებლად ბრწყინავს...