მივდიოდი კენჭებით მოფენილ გზაზე… ჩემთვის ვუსმენდი
ლუდვიკ ვან ბეთჰოვენის სევდიან სონატას…
ცამდის აწვდენილ შენობებს შევცქეროდი და მიკვირდა, მაოცებდა
ჩემი იქ ყოფნის მიზეზი, ურფრო ის მაოცებდა რატომ მიკვირდა ეს ყველაფერი.
როიალის მძიმე ხმა, ვიოლინოს გულში ჩამწვდომი წივილი,
ეს ყველაფერი, ისეთ ჰარმონიას ქმნიდა ჩემში,
რომ სულს თავი სამოთხეში ეგონა,
იმ პატარა დეტალებს თუ არ ჩავთვლით, რომ ბახტრიონის ქუჩაზე ვიდექი
და არაფერი იყო აქ საკვირველი.
უბრალოდ მივდევდი იმ კენჭებიან გზას, რომელსაც ჩემი
მომავლისაკენ მივყავდი, მივდიოდი, რომ მესწავლა, მცოდნოდა ის,
რაც სხვებმა უკეთ იციან ჩემზე,
ისევ როიალი… გამიტაცა… და უცებ რაღაცამ… შემაძრწუნა,
დავინახე მანქანის მძღოლი გასჭყიოდა; გზიდან გადადი შენი ისე და შენი ასეო... ზიზღმა შემბოჭა, მაგრამ სად მეცალა მისთვის
მე ხომ, თვით ბეთჰოვენს ვუსმენდი, ბოლოს თითქოს გამეღვიძა
და სასაცილოდ ჟღერს გაღვიძების შემდეგ, მასწავლებლის მაგიდასთან ვიჯექი და ვკითხულობდი ნაწარმოებ
“კაცი, რომელსაც ლიტერატურე ძლერ უყვარდა”-ს

დ. მუხიგულაშვილი